‘Today, my work has just begun,’ mother of executed political prisoner, Farzad Kamangar
‘If we stay silent, these executions will continue,’ Mohammad Amin Kamangar, brother of executed political prisoner Farzad Kamangar
In the early hours of Sunday 9 May 2010, the Islamic regime of Iran executed political prisoners Farzad Kamangar, Ali Heydarian, Farhad Vakili, Shirin Alam-Houli and Mehdi Eslamian. The four young men and one woman were executed for their political opposition to the regime. Farzad Kamangar was a teacher and human rights activist who was arrested in 2006 and charged with ‘enmity against God’ in a ‘trial’ that lasted seven minutes. Mehdi Islamian was arrested on May 4, 2009 and spent six months in solitary confinement; his brother has also been executed. Shirin Alam Hooli was arrested in May 2008 in Tehran and sentenced to death in November 2009. Ali Heydarian and Farhad Vakili were imprisoned since 2006/2007.
The sentences were carried out in secret, without their families or lawyers being informed, and despite the fact that three of the cases were under review. The Islamic regime has refused to hand over the bodies of the dead unless their families guarantee that there will be no protests in Iran and abroad.
Since yesterday, thousands have gathered in protests at the Islamic Republic’s embassies and consulates in various cities across the globe. In London, Paris and Frankfurt angry demonstrators pelted the buildings with eggs, red paint and stones.
The families of the five had called for a demonstration outside Tehran University in Iran on Monday 10 May, which was attacked by the regime’s security forces. On May 13 a general strike has been called in Iranian Kurdistan and elsewhere. Many are expected to join this day of protest.
Iran Solidarity is outraged at the executions of the five political prisoners as well as the recent execution of 45 Afghan immigrants in Iran and calls on people everywhere to stand in protest against executions in Iran and everywhere by joining the May 13 general strike and ongoing protests at the regime’s embassies or consulates or by carrying out acts of solidarity against executions wherever they are. Another 27 political prisoners are at imminent risk of execution and need public support.
Farzad Kamangar’s mother recently said: ‘If anyone can do anything, please do. Do not let them execute youngsters en masse. You and the world shall be my defence. Please let the world hear my plea.’
Notes:
1. You can find out about protests in various cities on the Iran Solidarity blog. You can also add your protests here.
2. Join us on 20 June 2010 in London and across the world to break that silence and take a stand against Sharia law and Islamism and in defence of universal rights and secularism. June 20 is particularly poignant because it is the first anniversary of Neda Agha-Soltan’s extra-judicial execution in broad daylight by the Islamic regime of Iran at a protest there. Like Neda, all Farzad Kamangar and the others wanted was freedom. You can find out more about the rally here.
3. Support Iran Solidarity and its demands by signing up to our petition.
4. Join our daily acts of solidarity with the people of Iran. Since Monday July 27, we have organised acts of solidarity EVERY SINGLE DAY. It is easy to join in – just videotape or photograph yourself doing something and send it to us to upload to our blog. You can see other acts here.
5. Set up Iran Solidarity groups in your neighbourhoods, workplaces, universities and cities. So far we have groups in Australia, Austria, Canada, Germany, Norway, Sweden and the UK. Like the solidarity committees during the anti-apartheid era, these committees can be instrumental but we need many more in every city in the world for that to happen.
6. For more information or to send in your daily acts of solidarity, contact:
Maryam Namazie
Iran Solidarity
BM Box 2387
London WC1N 3XX, UK
Tel: +44 (0) 7719166731
iransolidaritynow@gmail.com
www.iransolidarity.org.uk
Tuesday, 11 May 2010
Protest in Vancouver by Iran Solidarity against executions
Stop the Execution’s Machine of Islamic Regime in Iran
Date: Tuesday May 11, 2010, at 6:00 PM
Place: Art Gallery in Downtown Vancouver at Robson side
The Islamic Regime of Iran executed five political prisoners on Sunday May 9th. Farzad Kamangar a popular teacher along with 4 other prisoners (Ali Heidarian, farhad Vakili, Shirin Alamhuli and Mehdi Eslamian) were hanged in Tehran on charges of membership in anti-government groups as announced by ILNA one of the government websites.
After the successful May day demonstration of workers and teachers and specially the clear platform announced by 10 worker organizations in Iran, Islamic Regime started its execution machine to make sure the revolutionary movement in Iran does not cross the boundary of its Regime.
On Monday, the family of the above prisoners will gather at University of Tehran and a general strike called Kurdistan to protest against these executions. In Solidarity with the family of the above prisoners and along with thousands of people who are protesting in Iran and abroad to stop this machine of murderer Islamic Regime, a rally is organized at Art Gallery on Tuesday. Open mic will be available for all the participants and organizations to express their opinion about the above executions.
Facebook: Iran Solidarity – Vancouver
e-mail: iransolidarityvancouver@gmail.com
Date: Tuesday May 11, 2010, at 6:00 PM
Place: Art Gallery in Downtown Vancouver at Robson side
The Islamic Regime of Iran executed five political prisoners on Sunday May 9th. Farzad Kamangar a popular teacher along with 4 other prisoners (Ali Heidarian, farhad Vakili, Shirin Alamhuli and Mehdi Eslamian) were hanged in Tehran on charges of membership in anti-government groups as announced by ILNA one of the government websites.
After the successful May day demonstration of workers and teachers and specially the clear platform announced by 10 worker organizations in Iran, Islamic Regime started its execution machine to make sure the revolutionary movement in Iran does not cross the boundary of its Regime.
On Monday, the family of the above prisoners will gather at University of Tehran and a general strike called Kurdistan to protest against these executions. In Solidarity with the family of the above prisoners and along with thousands of people who are protesting in Iran and abroad to stop this machine of murderer Islamic Regime, a rally is organized at Art Gallery on Tuesday. Open mic will be available for all the participants and organizations to express their opinion about the above executions.
Facebook: Iran Solidarity – Vancouver
e-mail: iransolidarityvancouver@gmail.com
Monday, 10 May 2010
Do not let the execute our youngsters
Photos of the five political prisoners executed on May 9, 2010
‘Today, my work has just begun,’ mother of executed political prisoner, Farzad Kamangar, holding his photo.
‘If we stay silent, these executions will continue,’ Mohammad Amin Kamangar, brother of executed political prisoner Farzad Kamangar
In the early hours of Sunday 9 May 2010, the Islamic regime of Iran executed political prisoners Farzad Kamangar, Ali Heydarian, Farhad Vakili, Shirin Alam-Houli and Mehdi Eslamian. The four men and one woman were executed for their political opposition to the regime. The sentences were carried out in secret, without their families or lawyers being informed, and despite the fact that three of the cases were under review.
Farzad Kamangar (born 1975) was a teacher and human rights activist who was arrested in 2006 and charged with ‘enmity against God’ in a ‘trial’ that lasted seven minutes. Mehdi Islamian was arrested on May 4, 2009 and spent six months in solitary confinement; his brother has also been executed. Shirin Alam Hooli was arrested in May 2008 in Tehran and sentenced to death in November 2009. Ali Heydarian and Farhad Vakili were imprisoned since 2006/2007.
The families of the five have called for a demonstration outside Tehran University in Iran for Monday 10 May. Many are expected to join the protest. Since yesterday, thousands have gathered in protests at the Islamic Republic’s embassies and consulates in various cities across the globe. In London, Paris and Frankfurt angry demonstrators have pelted the buildings with eggs, red paint and stones. Protests will be continuing throughout the week,
Iran Solidarity is outraged at the executions of the five political prisoners as well as the recent execution of 45 Afghan immigrants in Iran and calls on people everywhere to stand in protest against executions in Iran and everywhere by joining gatherings at the regime’s embassies or consulates or by carrying out acts of solidarity against executions wherever they are. Another 27 political prisoners are at imminent risk of execution and need public support.
Farzad Kamangar’s mother recently said: ‘If anyone can do anything, please do. Do not let them execute youngsters en masse. You and the world shall be my defence. Please let the world hear my plea.’
Notes:
1. You can find out about protests in various cities on the Iran Solidarity blog. You can also add your protests here.
2. Join us on 20 June 2010 to break that silence and take a stand against Sharia law and Islamism and in defence of universal rights and secularism. June 20 is particularly poignant because it is the first anniversary of Neda Agha-Soltan’s cold-blooded murder in broad daylight by the Islamic regime of Iran at a protest there. Like Neda, all Farzad Kamangar and the others wanted was freedom. You can find out more about the rally in Trafalgar Square here.
3. Support Iran Solidarity and its demands by signing up to our petition.
4. Join our daily acts of solidarity with the people of Iran. Since Monday July 27, we have organised acts of solidarity EVERY SINGLE DAY. It is easy to join in – just videotape or photograph yourself doing something and send it to us to upload to our blog. You can see other acts here.
5. Set up Iran Solidarity groups in your neighbourhoods, workplaces, universities and cities. So far we have groups in Australia, Austria, Canada, Germany, Norway, Sweden and the UK. Like the solidarity committees during the anti-apartheid era, these committees can be instrumental but we need many more in every city in the world for that to happen.
6. For more information or to send in your daily acts of solidarity, contact:
Maryam Namazie
Iran Solidarity
BM Box 2387
London WC1N 3XX, UK
Tel: +44 (0) 7719166731
iransolidaritynow@gmail.com
www.iransolidarity.org.uk
Farzad Kamangar and 4 other political dissidents executed in Iran
Join the campaign to expel the Islamic regime of Iran from the International Labour Organisation (ILO)
In the early hours of Sunday 9 May, the Islamic authorities in Iran executed Farzad Kamangar and four other political prisoners. Farzad Kamangar was a teacher and a human rights activist, whose release had been the object of high profile campaigns in Iran and internationally over the past two years. The other four political activists who were executed on Sunday in Evin Prison were Ali Heydarian, Farhad Vakili, Shirin Alam-Houli and Mehdi Eslamian.
All five had been sentenced to death for their political opposition to the regime. The sentences were carried out in secret, without their families or lawyers being informed.
The bereaved families of the five have called for a demonstration outside Tehran University for Monday 10 May. Many are expected to join the protest, despite the brutality of the regime. At the time of writing, hundreds of Iranians in Europe have gathered in protest outside Islamic Republic’s embassies and consulates. In London, Paris and Frankfurt angry demonstrators have pelted the buildings with eggs, red paint and stones.
These latest political killings are part of the Islamic Republic’s brutal last attempts to cling on to power in the face of the anger, hatred and massive protest of the people in the past year and their clear demand for this despotic, medieval regime to go. However, these executions are not expected to dent the resolve of the people and will only deepen the loathing for this regime in Iran and around the world.
We call on all trade unions and human rights organisations and all those outraged at this barbaric act to condemn the Islamic regime of Iran in the strongest possible terms. In particular, we call on all to join the campaign of expulsion of this regime from the International Labour Organisation (ILO). This regime should not be allowed to seek legitimacy for itself through its continued membership of the ILO. A regime which jails, flogs, tortures and executes workers and political dissidents; a regime which executes children and stones women to death; a regime which shoots at unarmed demonstrators and rapes detained protesters should not be not allowed to set foot in any international body or forum, and least of all in an organisation bearing the name of worker. This regime belongs not in the ILO, but in an international court to answer for its crimes against humanity.
We call on the governing body of the ILO to annul the membership of the Islamic Republic forthwith on grounds of its flagrant violation of human rights and its denial of a human life to workers and the people in Iran. The expulsion of the Islamic regime of Iran from the ILO has been the demand of the workers in Iran, conveyed to the ILO on numerous occasions. It has been the object of repeated protests at the International Labour Conferences by our party’s International Labour Solidarity Committee. The appalling human rights violation by the regime in Iran have been brought to the attention of the ILO through tonnes of evidence submitted to its governing body and various committees by the world’s trade unions, by our party and by worker campaigns and activists year after year. However, unfortunately, the ILO executive has failed to heed these calls.
With the murder of Farzad Kamangar and four other political dissidents today, any bureaucratic excuse for the continued membership of this regime in the ILO becomes totally unacceptable; any diplomatic justification for continued ties with this regime will be viewed with utter disgust by the workers and people in Iran and by the world labour movement and progressive community. We call on the ILO to immediately withdraw its invitation of the government of Iran to the June 2010 International Labour Conference. We call on trade unions globally to support our call and urge the ILO to annul the Islamic Republic’s membership.
Finally, in the event that, despite worldwide protests, the ILO admits the Islamic Republic to the June conference, we call on the workers’ groups and delegates from all countries represented to walk out of any session at which the delegates of the Islamic regime of Iran may be present. As in previous years, our party, on behalf of the workers and people of Iran, who remain unrepresented in the ILO, will mobilise for powerful protests at the conference.
International Labour Solidarity Committee of the Worker-communist Party of Iran (ILSC-WPI)
Shahla Daneshfar, Coordinator
Bahram Soroush, Public Relations
In the early hours of Sunday 9 May, the Islamic authorities in Iran executed Farzad Kamangar and four other political prisoners. Farzad Kamangar was a teacher and a human rights activist, whose release had been the object of high profile campaigns in Iran and internationally over the past two years. The other four political activists who were executed on Sunday in Evin Prison were Ali Heydarian, Farhad Vakili, Shirin Alam-Houli and Mehdi Eslamian.
All five had been sentenced to death for their political opposition to the regime. The sentences were carried out in secret, without their families or lawyers being informed.
The bereaved families of the five have called for a demonstration outside Tehran University for Monday 10 May. Many are expected to join the protest, despite the brutality of the regime. At the time of writing, hundreds of Iranians in Europe have gathered in protest outside Islamic Republic’s embassies and consulates. In London, Paris and Frankfurt angry demonstrators have pelted the buildings with eggs, red paint and stones.
These latest political killings are part of the Islamic Republic’s brutal last attempts to cling on to power in the face of the anger, hatred and massive protest of the people in the past year and their clear demand for this despotic, medieval regime to go. However, these executions are not expected to dent the resolve of the people and will only deepen the loathing for this regime in Iran and around the world.
We call on all trade unions and human rights organisations and all those outraged at this barbaric act to condemn the Islamic regime of Iran in the strongest possible terms. In particular, we call on all to join the campaign of expulsion of this regime from the International Labour Organisation (ILO). This regime should not be allowed to seek legitimacy for itself through its continued membership of the ILO. A regime which jails, flogs, tortures and executes workers and political dissidents; a regime which executes children and stones women to death; a regime which shoots at unarmed demonstrators and rapes detained protesters should not be not allowed to set foot in any international body or forum, and least of all in an organisation bearing the name of worker. This regime belongs not in the ILO, but in an international court to answer for its crimes against humanity.
We call on the governing body of the ILO to annul the membership of the Islamic Republic forthwith on grounds of its flagrant violation of human rights and its denial of a human life to workers and the people in Iran. The expulsion of the Islamic regime of Iran from the ILO has been the demand of the workers in Iran, conveyed to the ILO on numerous occasions. It has been the object of repeated protests at the International Labour Conferences by our party’s International Labour Solidarity Committee. The appalling human rights violation by the regime in Iran have been brought to the attention of the ILO through tonnes of evidence submitted to its governing body and various committees by the world’s trade unions, by our party and by worker campaigns and activists year after year. However, unfortunately, the ILO executive has failed to heed these calls.
With the murder of Farzad Kamangar and four other political dissidents today, any bureaucratic excuse for the continued membership of this regime in the ILO becomes totally unacceptable; any diplomatic justification for continued ties with this regime will be viewed with utter disgust by the workers and people in Iran and by the world labour movement and progressive community. We call on the ILO to immediately withdraw its invitation of the government of Iran to the June 2010 International Labour Conference. We call on trade unions globally to support our call and urge the ILO to annul the Islamic Republic’s membership.
Finally, in the event that, despite worldwide protests, the ILO admits the Islamic Republic to the June conference, we call on the workers’ groups and delegates from all countries represented to walk out of any session at which the delegates of the Islamic regime of Iran may be present. As in previous years, our party, on behalf of the workers and people of Iran, who remain unrepresented in the ILO, will mobilise for powerful protests at the conference.
International Labour Solidarity Committee of the Worker-communist Party of Iran (ILSC-WPI)
Shahla Daneshfar, Coordinator
Bahram Soroush, Public Relations
Demonstrations today against executions in Iran
برنامه های اعتراض روز دوشنبه ۱۰ مه در شهرها و کشورهای مختلف.
هلند، لاهه
دوشنبه ۱۰ مه از ساعت ۳ تا ۵ بعد از ظهر در مقابل سفارت جمهوری اسلامی در هلند
دانمارک، کپنهاگ
روز دوشنبه ۱۰ مه از ساعت ۶ بعدازظهر تجمع اعتراضی در میدان Rådhusplatsen
بلژیک بروکسل
روز دوشنبه در بروکسل از ساعت ۶ بعدازظهر در مقابل سفارت جمهوری اسلامی
آلمان کلن:
دوشنبه ۱۰ ماه مه ۲۰۱۰ از ساعت ۶ بعدازظهر تجمع اعتراضی در مرکز شهر کلن نزديک ايستگاه قطار مرکزي٬Dom platte
سوئد استکهلم
دوشنبه۱۰ مه ساعت ۵ بعد از ظهرمیدان سرگل استکهلم
پاکستان، اسلام آباد
دوشنبه از ساعت ۱۰ صبح در محل تجمع خبرگزاریها (press cluppress clup)press clup
ایران، تهران:
تجمع خانواده زندانیان سیاسی اعدام شده، روز دوشنبه از ساعتت ۱۱ صبح به همراه خانوده های زندانیان سیاسی و اعدام شدگان در مقابل دانشگاه تهران
هلند، لاهه
دوشنبه ۱۰ مه از ساعت ۳ تا ۵ بعد از ظهر در مقابل سفارت جمهوری اسلامی در هلند
دانمارک، کپنهاگ
روز دوشنبه ۱۰ مه از ساعت ۶ بعدازظهر تجمع اعتراضی در میدان Rådhusplatsen
بلژیک بروکسل
روز دوشنبه در بروکسل از ساعت ۶ بعدازظهر در مقابل سفارت جمهوری اسلامی
آلمان کلن:
دوشنبه ۱۰ ماه مه ۲۰۱۰ از ساعت ۶ بعدازظهر تجمع اعتراضی در مرکز شهر کلن نزديک ايستگاه قطار مرکزي٬Dom platte
سوئد استکهلم
دوشنبه۱۰ مه ساعت ۵ بعد از ظهرمیدان سرگل استکهلم
پاکستان، اسلام آباد
دوشنبه از ساعت ۱۰ صبح در محل تجمع خبرگزاریها (press cluppress clup)press clup
ایران، تهران:
تجمع خانواده زندانیان سیاسی اعدام شده، روز دوشنبه از ساعتت ۱۱ صبح به همراه خانوده های زندانیان سیاسی و اعدام شدگان در مقابل دانشگاه تهران
Sunday, 9 May 2010
FAX your PROTEST - 9th May! Demand the release of Jamal Saberi!
Dear Friends!
The Doro-Chiba (National Railway Motive Power Union of Chiba) is holding a conference on Japan’s migrant and refugees’ situation and laws this Sunday 9 May. They will be reading a message from Jamal Saberi, the Iranian political activist who is currently in detention and in danger of being deported to Iran. In the past Jamal Saberi has attended several of these conferences as a speaker on the crimes of the Islamic Regime of Iran and in support of workers, women and human rights in Iran. This time however Jamal who is currently being held in a Tokyo detention centre was only able to send a message to the conference when members of the Doro-Chiba visited him in detention.
Three weeks ago, in that very same detention centre, a 55-year-old woman from the Philippines died as a result of the harsh conditions in the detention centre. She is the third person in as many months to die there.
In support of the conference in Yokohama and in protest at the barbaric treatment of refugees by the Japanese government the Free Jamal Campaign is asking you to send your protest FAX to the office of the Japanese Ministry of Justice on the day of the conference, 9 May.
It is an easy thing to do and will have a huge impact. Japan will see that people around the world are against its brutal treatment of refugees and immigrants and it will also show the Japanese authorities that we are firmly behind the struggle to free Jamal Saberi! So please FAX your protest!
There is also a demonstration in front of the Japanese embassy in Washington DC organised by Mission Free Iran on Sunday at 1pm at 2520 Massachusetts Ave NW.
Please find a sample letter to fax below.
Thank you!
International Federation of Iranian Refugees
-----------------------------
Ministry of Justice Fax: +81-3-3592-7393
To: Japanese Ministry of Justice & UNHCR Japan
I am writing to express my strongest concern over the fate of Jalal Amanzade Nouei (aka Jamal Saberi) who is currently in detention in Tokyo and is going to be deported to Iran from Japan.
Mr. Jalal Amanzade Nouei is a well known political opponent of the Islamic Republic of Iran that came to Japan in 1990. In 1992 he joined the Worker-communist Party of Iran [WPI]. Mr. Amanzade Nouei has been politically active with the WPI and the International Federation of Iranian Refugees (IFIR) as well as the International Committee Against Executions (ICAE) for the past 18 years in Japan, including printing and distributing WPI literature as well as writing several articles against the Islamic regime of Iran, which have been published in Persian and Japanese magazines and websites. He also has organized and participated in major political activities against the Islamic regime of Iran in Japan.
His lengthy political activities with the WPI, IFIR, and ICAE and against the Islamic regime of Iran have come to the attention of the Iranian authorities.
As laid out in the Geneva convention on the Rights of Refugees (1951) Mr. Jalal Amanzade Nouei can become a refugee “sur place” as a result of his own political actions, such as associating with WPI, IFIR, ICAE and expressing his political views in Japan. His political activities came to the attention of Iranian authorities.
It is well known that the Islamic Republic of Iran has arrested, imprisoned, tortured, and killed Iranians who were forcibly returned to Iran if they had unlawfully departed from the Islamic Republic of Iran, had stayed abroad without authorization, and/or had applied for asylum in another country.
I consider the forcible return of Jalal Amanzade Nouei to Iran a violation of the principle of non-refoulement. This prohibits the forcible return of a person to a country where their life or freedom would be threatened. It is a principle of customary International Law, which binds all states. Japan is party to the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) which prohibits torture, cruel, inhuman or degrading treatment or punishment.
Mr. Amanzade Nouei clearly fulfils the criteria to be recognised as a refugee as detailed in relevant international instruments. He holds and has expressed opinions not tolerated by the Iranian authorities. His opinions and his relationship to the Iranian opposition organizations which are banned in Iran have come to the attention of the Iranian authorities. He faces a threat to his life or liberty if refouled to Iran.
I urge the Japanese Immigration Authorities to immediately release him and to reconsider its decision and grant him refugee recognition based on his well-founded fear of persecution on the ground of political opinion.
I am awaiting your immediate intervention in this life-threatening situation. Needless to say, UNHCR and the Japanese government will be held accountable for Jamal Saberi's life and freedom.
Sincerely,
The Doro-Chiba (National Railway Motive Power Union of Chiba) is holding a conference on Japan’s migrant and refugees’ situation and laws this Sunday 9 May. They will be reading a message from Jamal Saberi, the Iranian political activist who is currently in detention and in danger of being deported to Iran. In the past Jamal Saberi has attended several of these conferences as a speaker on the crimes of the Islamic Regime of Iran and in support of workers, women and human rights in Iran. This time however Jamal who is currently being held in a Tokyo detention centre was only able to send a message to the conference when members of the Doro-Chiba visited him in detention.
Three weeks ago, in that very same detention centre, a 55-year-old woman from the Philippines died as a result of the harsh conditions in the detention centre. She is the third person in as many months to die there.
In support of the conference in Yokohama and in protest at the barbaric treatment of refugees by the Japanese government the Free Jamal Campaign is asking you to send your protest FAX to the office of the Japanese Ministry of Justice on the day of the conference, 9 May.
It is an easy thing to do and will have a huge impact. Japan will see that people around the world are against its brutal treatment of refugees and immigrants and it will also show the Japanese authorities that we are firmly behind the struggle to free Jamal Saberi! So please FAX your protest!
There is also a demonstration in front of the Japanese embassy in Washington DC organised by Mission Free Iran on Sunday at 1pm at 2520 Massachusetts Ave NW.
Please find a sample letter to fax below.
Thank you!
International Federation of Iranian Refugees
-----------------------------
Ministry of Justice Fax: +81-3-3592-7393
To: Japanese Ministry of Justice & UNHCR Japan
I am writing to express my strongest concern over the fate of Jalal Amanzade Nouei (aka Jamal Saberi) who is currently in detention in Tokyo and is going to be deported to Iran from Japan.
Mr. Jalal Amanzade Nouei is a well known political opponent of the Islamic Republic of Iran that came to Japan in 1990. In 1992 he joined the Worker-communist Party of Iran [WPI]. Mr. Amanzade Nouei has been politically active with the WPI and the International Federation of Iranian Refugees (IFIR) as well as the International Committee Against Executions (ICAE) for the past 18 years in Japan, including printing and distributing WPI literature as well as writing several articles against the Islamic regime of Iran, which have been published in Persian and Japanese magazines and websites. He also has organized and participated in major political activities against the Islamic regime of Iran in Japan.
His lengthy political activities with the WPI, IFIR, and ICAE and against the Islamic regime of Iran have come to the attention of the Iranian authorities.
As laid out in the Geneva convention on the Rights of Refugees (1951) Mr. Jalal Amanzade Nouei can become a refugee “sur place” as a result of his own political actions, such as associating with WPI, IFIR, ICAE and expressing his political views in Japan. His political activities came to the attention of Iranian authorities.
It is well known that the Islamic Republic of Iran has arrested, imprisoned, tortured, and killed Iranians who were forcibly returned to Iran if they had unlawfully departed from the Islamic Republic of Iran, had stayed abroad without authorization, and/or had applied for asylum in another country.
I consider the forcible return of Jalal Amanzade Nouei to Iran a violation of the principle of non-refoulement. This prohibits the forcible return of a person to a country where their life or freedom would be threatened. It is a principle of customary International Law, which binds all states. Japan is party to the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) which prohibits torture, cruel, inhuman or degrading treatment or punishment.
Mr. Amanzade Nouei clearly fulfils the criteria to be recognised as a refugee as detailed in relevant international instruments. He holds and has expressed opinions not tolerated by the Iranian authorities. His opinions and his relationship to the Iranian opposition organizations which are banned in Iran have come to the attention of the Iranian authorities. He faces a threat to his life or liberty if refouled to Iran.
I urge the Japanese Immigration Authorities to immediately release him and to reconsider its decision and grant him refugee recognition based on his well-founded fear of persecution on the ground of political opinion.
I am awaiting your immediate intervention in this life-threatening situation. Needless to say, UNHCR and the Japanese government will be held accountable for Jamal Saberi's life and freedom.
Sincerely,
Saturday, 8 May 2010
Friday, 7 May 2010
Thursday, 6 May 2010
Wednesday, 5 May 2010
Bita Ghaedi's deportation cancelled
Message from Bita and Mohsen: DEPORTATION CANCELLED!
Here is a message from Mission Free Iran.
The below is a mail sent by Mohsen at 9:27pm EST on May 4 2010:
Dear all
Bita’s flight has been cancelled at 6.30pm. Home Office had to cancel Bita’s removal direction after it had been ordered by United Kingdom High Court(5pm) and EU Human Right Court(6pm).
I use this opportunity to express our gratitude to all who support us in different occasions all the time. Even though Bita is still in detention centre and it seems there is a long way to get our aim but it is the hardest step that we could successfully pass with your help and I am sure you will support her till the end.
The solicitor Mr Vasoodoven has already asked Home Office to release her and as we are sure they are not going to do that so he will ask for bail court.
We have to collect and prepare all the documents for Oral Hearing set on 21 July.
In the end, thanks for all who had planned to join us for tomorrow demonstration, there won’t be any at the moment.
Your sincerely
Bita & Mohsen
Here is a message from Mission Free Iran.
The below is a mail sent by Mohsen at 9:27pm EST on May 4 2010:
Dear all
Bita’s flight has been cancelled at 6.30pm. Home Office had to cancel Bita’s removal direction after it had been ordered by United Kingdom High Court(5pm) and EU Human Right Court(6pm).
I use this opportunity to express our gratitude to all who support us in different occasions all the time. Even though Bita is still in detention centre and it seems there is a long way to get our aim but it is the hardest step that we could successfully pass with your help and I am sure you will support her till the end.
The solicitor Mr Vasoodoven has already asked Home Office to release her and as we are sure they are not going to do that so he will ask for bail court.
We have to collect and prepare all the documents for Oral Hearing set on 21 July.
In the end, thanks for all who had planned to join us for tomorrow demonstration, there won’t be any at the moment.
Your sincerely
Bita & Mohsen
Stop Bita Ghaedi from being deported today!
IKWRO just sent this in:
Bita Ghaedi is being deported to Iran on Wednesday where she is likely to be executed because she dared exercise her free speech. This is a clear cut case of human rights abuse and the UK government is too busy electioneering to care.
Here is more information on Bita's case.
Join our protest on Wednesday at Heathrow. Details for the protest are here.
If you cannot make the protest, click on the above link for some immediate direct action you can take.
Also, here is another petition in her defence.
Here is an article on her case in the Guardian.
Bita Ghaedi is being deported to Iran on Wednesday where she is likely to be executed because she dared exercise her free speech. This is a clear cut case of human rights abuse and the UK government is too busy electioneering to care.
Here is more information on Bita's case.
Join our protest on Wednesday at Heathrow. Details for the protest are here.
If you cannot make the protest, click on the above link for some immediate direct action you can take.
Also, here is another petition in her defence.
Here is an article on her case in the Guardian.
Tuesday, 4 May 2010
Mersedeh Ghaedi's act
See a photo of former political prisoner Mersedeh Ghaedi's act of solidarity with the people of Iran:
Monday, 3 May 2010
Sunday, 2 May 2010
IS Vancouver held its 'Patoq' today
Iran Solidarity Vancouver held it weekly Patoq meeting today in solidarity with people of Iran.
Saturday, 1 May 2010
Happy May Day!
Iran Solidarity London and Vancouver both had acts of solidarity in support of the labour movement in Iran. Photos to follow.
Friday, 30 April 2010
Thursday, 29 April 2010
'Boobquake' was an important act of human solidarity
A message to Jennifer McCreight, founder of 'boobquake'
Dear Jennifer
We wanted to write and congratulate you on 'boobquake.' As signatories to the Manifesto of Liberation of Women in Iran and Iran Solidarity, we felt strongly that it was an important act in defence of women's rights and human dignity. This is particularly so given the silence of so many feminists who seem to have succumbed to the racist concept of cultural relativism that implies that women choose to live the way they are forced to. Clearly though, women everywhere want to live lives worthy of the 21st century and not under medievalism and religious rules. That is why you have received so much support from people in Iran for this action. This support is a reflection of a strong women's liberation movement, which is leading many of the ongoing protests there.
In the Islamic Republic of Iran, Hojatoleslam Kazem Sedighi's views are not merely those of a madman but of the state, the judicial system and the educational system. Under Sharia law, for example, a women's testimony is worth half that of a man's, women are still being stoned to death for sex outside of marriage (with the law even specifying the size of the stone to be used), women and girls are denied access to certain fields of study (they can't be judges for example as they are deemed to be too 'emotional'), and they have no right to travel or even work without the permission of their male guardians. Like racial apartheid in the former South Africa, sexual apartheid demands that women and girls be veiled, sit at the back of buses, and enter via separate government building entrances. Yet despite 31 years of this brutality, women continue to refuse and resist, including by unveiling or 'improper' veiling, even though they are arrested, fined and harassed daily. This resistance is why every now and then leading clerics like Sedighi feel the need to intervene and blame women for some calamity or another. Acts of real human solidarity like yours helps to mobilise opposition to this misogyny whilst strengthening and encouraging the women's liberation movement in Iran.
We look forward to working closely with you from now on and know you will continue to support our efforts.
Please feel free to publicise and sign on to the Manifesto of Liberation of Women in Iran and Iran Solidarity.
Warmest regards
Mina Ahadi, International Committee Against Executions and Stoning
Mahin Alipour, Equal Rights Now - Organisation Against Women's Discrimination in Iran
Shahla Daneshfar, Equal Rights Now - Organisation Against Women's Discrimination in Iran
Maryam Namazie, Iran Solidarity
Dear Jennifer
We wanted to write and congratulate you on 'boobquake.' As signatories to the Manifesto of Liberation of Women in Iran and Iran Solidarity, we felt strongly that it was an important act in defence of women's rights and human dignity. This is particularly so given the silence of so many feminists who seem to have succumbed to the racist concept of cultural relativism that implies that women choose to live the way they are forced to. Clearly though, women everywhere want to live lives worthy of the 21st century and not under medievalism and religious rules. That is why you have received so much support from people in Iran for this action. This support is a reflection of a strong women's liberation movement, which is leading many of the ongoing protests there.
In the Islamic Republic of Iran, Hojatoleslam Kazem Sedighi's views are not merely those of a madman but of the state, the judicial system and the educational system. Under Sharia law, for example, a women's testimony is worth half that of a man's, women are still being stoned to death for sex outside of marriage (with the law even specifying the size of the stone to be used), women and girls are denied access to certain fields of study (they can't be judges for example as they are deemed to be too 'emotional'), and they have no right to travel or even work without the permission of their male guardians. Like racial apartheid in the former South Africa, sexual apartheid demands that women and girls be veiled, sit at the back of buses, and enter via separate government building entrances. Yet despite 31 years of this brutality, women continue to refuse and resist, including by unveiling or 'improper' veiling, even though they are arrested, fined and harassed daily. This resistance is why every now and then leading clerics like Sedighi feel the need to intervene and blame women for some calamity or another. Acts of real human solidarity like yours helps to mobilise opposition to this misogyny whilst strengthening and encouraging the women's liberation movement in Iran.
We look forward to working closely with you from now on and know you will continue to support our efforts.
Please feel free to publicise and sign on to the Manifesto of Liberation of Women in Iran and Iran Solidarity.
Warmest regards
Mina Ahadi, International Committee Against Executions and Stoning
Mahin Alipour, Equal Rights Now - Organisation Against Women's Discrimination in Iran
Shahla Daneshfar, Equal Rights Now - Organisation Against Women's Discrimination in Iran
Maryam Namazie, Iran Solidarity
Wednesday, 28 April 2010
Anne's act of solidarity
See a photo of Ann's act of solidarity with the people of Iran at Conway Hall:
Tuesday, 27 April 2010
Monday, 26 April 2010
Boobquake
After a cleric in Iran said immodest women cause earthquakes, Jennifer McCreight initiated a scientific experiment called 'Boobquake,' where she asked women to dress immodestly so she can see if in fact there is a rise in earthquakes on April 26!
What could be a better act of solidarity with the people of Iran!
To join the Facebook page, click here.
To hear an interview with Jennifer, click here or see below:
What could be a better act of solidarity with the people of Iran!
To join the Facebook page, click here.
To hear an interview with Jennifer, click here or see below:
Sunday, 25 April 2010
Is Vancouver's act of solidarity
IS Vancouver held it weekly Patoq meeting today in solidarity with people of Iran.
Saturday, 24 April 2010
Iran Solidarity UK's act
Iran Solidarity UK did its act of solidarity today in Trafalgar Square. Footage to follow.
Friday, 23 April 2010
Defend Zahra Amir Ebrahimi
Arumugam wrote asking that we publicise the case of Zahra Amir Ebrahimi as an act of solidarity. Here is the report that was sent to us:
In 2006, 25 year old actress Zahra Amir Ebrahimi became the centre of an Iranian sex tape scandal when a videotape of a woman having sex with a man was leaked to the internet and released on DVD. She subsequently became the subject of an official investigation handled by Tehran's chief prosecutor, Saeed Mortazavi.
If found guilty, she will be executed.
The unnamed man on the tape, who is suspected of releasing it, reportedly fled to Armenia but was subsequently returned to Iran and charged with breach of public morality laws.
In an interview with the Guardian, Zahra Amir Ebrahimi denied being the woman in the film and dismissed it as a fake made by a vengeful former fiancé who used studio techniques to form a montage of incriminating images designed to destroy her career.
Rumors of an attempted suicide were also denied by Zahra with a public message: "I just want to tell my country's people I am alive. I am thinking about the strength of Iranian women and will defend the respect of the girls and women of my nation."
In 2006, 25 year old actress Zahra Amir Ebrahimi became the centre of an Iranian sex tape scandal when a videotape of a woman having sex with a man was leaked to the internet and released on DVD. She subsequently became the subject of an official investigation handled by Tehran's chief prosecutor, Saeed Mortazavi.
If found guilty, she will be executed.
The unnamed man on the tape, who is suspected of releasing it, reportedly fled to Armenia but was subsequently returned to Iran and charged with breach of public morality laws.
In an interview with the Guardian, Zahra Amir Ebrahimi denied being the woman in the film and dismissed it as a fake made by a vengeful former fiancé who used studio techniques to form a montage of incriminating images designed to destroy her career.
Rumors of an attempted suicide were also denied by Zahra with a public message: "I just want to tell my country's people I am alive. I am thinking about the strength of Iranian women and will defend the respect of the girls and women of my nation."
Thursday, 22 April 2010
Bahman Zakernejad's act of solidarity
To see activist Bahman Zakernejad's act of solidarity in the Netherlands, click here or see the below:
Wednesday, 21 April 2010
Jalil Jalili's act of solidarity
Here is video footage of activist Jalil Jalili's act of solidarity with the people of Iran:
Tuesday, 20 April 2010
Asad Abbas' act of solidarity
Asad Abbas, secretary of the Council of Ex-Muslims of Britain, does his act of solidarity today:
Monday, 19 April 2010
Save Bita Ghaedi from deportation to Iran tomorrow
Bita Ghaedi is due to be deported on a booked flight this Tuesday 20th, at 7PM from Heathrow Flight BD 931 Terminal 3
Background (Preamble):
Bita Ghaedi of Whetstone, England is a refugee who has been on hunger strike for nearly two weeks because she is terrified of being tortured and killed if she is forced to return to Iran. She has been refused asylum by the British Government and told she would be deported within a fortnight.
The 34-year-old has endured beatings and mental torture at the hands of her family and could be hunted down and killed by her father, brother and uncle should she return.
Please sign/forward this petition to ensure she is NOT forcibly returned to a violent fascist regime which murders, tortures, rapes + imprisons its own people if they peacefully protest for their rights.
Sign the petition here.
Background (Preamble):
Bita Ghaedi of Whetstone, England is a refugee who has been on hunger strike for nearly two weeks because she is terrified of being tortured and killed if she is forced to return to Iran. She has been refused asylum by the British Government and told she would be deported within a fortnight.
The 34-year-old has endured beatings and mental torture at the hands of her family and could be hunted down and killed by her father, brother and uncle should she return.
Please sign/forward this petition to ensure she is NOT forcibly returned to a violent fascist regime which murders, tortures, rapes + imprisons its own people if they peacefully protest for their rights.
Sign the petition here.
Asylum for Iranian Lesbian, Kiana Firouz
By Kiana Firouz
I, Kiana Firouz, an Iranian Lesbian, born in 1983 in Tehran/Iran, have sought asylum in the U.K but my application was turned down by the Home Office, despite accepting the fact that I am a lesbian. I accordingly submitted my appeal which was dismissed incredibly by the adjudicator. According to my solicitor’s point of view there is a little chance to grant a permission to appeal against the adjudicator’s decision. It means that I will face with deportation soon.
Homosexuality in Iran is a sin and offence which is subject to harsh punishment. According to the Islamic law, repeatation of this offence will be punished by death. The punishment for lesbianism involving persons who are mature, of sound mind, and consenting, is 100 lashes. If the act is repeated three times and punishment is enforced each time, the death sentence will apply on the fourth occasion. (Articles 127, 129, 130 penal code) The ways of proving lesbianism in court are the same as for male homosexuality. (Article 128)
I have recently played a role in a feature film called “Cul de Sac” which is mainly based on my real life story. The movie is scheduled to be screened in May 2010. The trailer of the movie had been published on You Tube since December 2009.It was watched by more than ten thousand viewers just in the first four days.
The film’ news was covered by the international Medias world wide specifically by the opposition those are under severe surveillance of the Iranian authority.
The movie contains sexual scenes which itself would be subject to death punishment if I return to Iran.
Now, the only hope remains for me is LGBT’s support.
I look forward to hearing from you soon.
Sign a petition on Kiana's behalf here.
I, Kiana Firouz, an Iranian Lesbian, born in 1983 in Tehran/Iran, have sought asylum in the U.K but my application was turned down by the Home Office, despite accepting the fact that I am a lesbian. I accordingly submitted my appeal which was dismissed incredibly by the adjudicator. According to my solicitor’s point of view there is a little chance to grant a permission to appeal against the adjudicator’s decision. It means that I will face with deportation soon.
Homosexuality in Iran is a sin and offence which is subject to harsh punishment. According to the Islamic law, repeatation of this offence will be punished by death. The punishment for lesbianism involving persons who are mature, of sound mind, and consenting, is 100 lashes. If the act is repeated three times and punishment is enforced each time, the death sentence will apply on the fourth occasion. (Articles 127, 129, 130 penal code) The ways of proving lesbianism in court are the same as for male homosexuality. (Article 128)
I have recently played a role in a feature film called “Cul de Sac” which is mainly based on my real life story. The movie is scheduled to be screened in May 2010. The trailer of the movie had been published on You Tube since December 2009.It was watched by more than ten thousand viewers just in the first four days.
The film’ news was covered by the international Medias world wide specifically by the opposition those are under severe surveillance of the Iranian authority.
The movie contains sexual scenes which itself would be subject to death punishment if I return to Iran.
Now, the only hope remains for me is LGBT’s support.
I look forward to hearing from you soon.
Sign a petition on Kiana's behalf here.
Sunday, 18 April 2010
Saturday, 17 April 2010
Iran Solidarity UK's act - Week 2: second demand
This week's act on Trafalgar Square with Adam, Amir, Carl and Patty.
Week 2 – 17 April 2010 Starting last week, 10 April, it was ten weeks until the first anniversary of the 'elections' in Iran. Every week we are focussing on one demand from our list of ten.
Demand No 2: The arrest and public prosecution of those responsible for the current killings and atrocities and for those committed during the last 30 years
This is one of our main posters that we use for Iran Solidarity, a ‘Wanted’ poster with Khamenei’s picture on it. Underneath it reads: Wanted for crimes against humanity. For good reason.
The ‘Supreme Leader’ of Iran is indeed supreme in his responsibility for the crimes that have been and are taking place against the people of Iran. The world has seen much since June 2009 of the kind of abuses and crimes the Islamic regime is carrying out but the regime has been committing endless crimes since they took power in 1979. The mass executions in 1988 for example, in which the first ‘supreme’ leader Khomenei ordered the execution of tens of thousands of political prisoners “Destroy the enemies of Islam immediately. As regards to the cases, use whichever criterion that speeds up the implementation of the [execution] verdict." Not much has changed. Secret prisons such as Kharizak, the brutality within the prisons, the rape, the torture, extrajudicial killings, arbitrary arrests, sexual abuse, the daily violence on the streets and in homes sanctioned by the ‘laws’ of Iran, which are nothing but violations of the most basic human rights are happening right now while you are reading this. In a dictatorship such as Iran the line of holding people accountable for the crimes they have committed or have ordered and allowed to be committed is very clear. Start with Khamenei and work your way down.
Already efforts are under way to bring the criminals of the Iranian regime to justice. The International Criminal Court in The Hague - there to prosecute individuals for genocide, crimes against humanity, war crimes and crimes of aggression - is looking into opening a file against individuals of the Islamic regime of Iran; evidence and witness statements are currently being gathered. Others have started a campaign to get Iran thrown out of the UN Human Rights Council. We have to ask ourselves why the Islamic regime is still allowed to partake in gatherings of the UN, why its ambassadors and embassies are still welcome in other countries when they are nothing but an extension of the same barbaric regime that is ruling in Iran. Why do organisations and institutions let the Islamic regime hold its celebratation of its ‘Day of Revolution’s Victory’ abroad and why are the representatives of the brutal dictatorship not being prosecuted?
We must push the international community to speak out and take action. No military attack on Iran! No sanctions! that will only hit the already impoverished population, but a push by the international community to isolate the Islamic regime and its representatives in Iran and abroad and to prosecute those responsible for the terrible crimes that have been committed. And a clear and strong support for the people of Iran!
Iran Solidarity UK
Week 2 – 17 April 2010 Starting last week, 10 April, it was ten weeks until the first anniversary of the 'elections' in Iran. Every week we are focussing on one demand from our list of ten.
Demand No 2: The arrest and public prosecution of those responsible for the current killings and atrocities and for those committed during the last 30 years
This is one of our main posters that we use for Iran Solidarity, a ‘Wanted’ poster with Khamenei’s picture on it. Underneath it reads: Wanted for crimes against humanity. For good reason.
The ‘Supreme Leader’ of Iran is indeed supreme in his responsibility for the crimes that have been and are taking place against the people of Iran. The world has seen much since June 2009 of the kind of abuses and crimes the Islamic regime is carrying out but the regime has been committing endless crimes since they took power in 1979. The mass executions in 1988 for example, in which the first ‘supreme’ leader Khomenei ordered the execution of tens of thousands of political prisoners “Destroy the enemies of Islam immediately. As regards to the cases, use whichever criterion that speeds up the implementation of the [execution] verdict." Not much has changed. Secret prisons such as Kharizak, the brutality within the prisons, the rape, the torture, extrajudicial killings, arbitrary arrests, sexual abuse, the daily violence on the streets and in homes sanctioned by the ‘laws’ of Iran, which are nothing but violations of the most basic human rights are happening right now while you are reading this. In a dictatorship such as Iran the line of holding people accountable for the crimes they have committed or have ordered and allowed to be committed is very clear. Start with Khamenei and work your way down.
Already efforts are under way to bring the criminals of the Iranian regime to justice. The International Criminal Court in The Hague - there to prosecute individuals for genocide, crimes against humanity, war crimes and crimes of aggression - is looking into opening a file against individuals of the Islamic regime of Iran; evidence and witness statements are currently being gathered. Others have started a campaign to get Iran thrown out of the UN Human Rights Council. We have to ask ourselves why the Islamic regime is still allowed to partake in gatherings of the UN, why its ambassadors and embassies are still welcome in other countries when they are nothing but an extension of the same barbaric regime that is ruling in Iran. Why do organisations and institutions let the Islamic regime hold its celebratation of its ‘Day of Revolution’s Victory’ abroad and why are the representatives of the brutal dictatorship not being prosecuted?
We must push the international community to speak out and take action. No military attack on Iran! No sanctions! that will only hit the already impoverished population, but a push by the international community to isolate the Islamic regime and its representatives in Iran and abroad and to prosecute those responsible for the terrible crimes that have been committed. And a clear and strong support for the people of Iran!
Iran Solidarity UK
Friday, 16 April 2010
Faranak Rezaie's act of solidarity
Here is a photo of Faranak Rezaie's act of solidarity with the people of Iran:
Thursday, 15 April 2010
May Day 2010: solidarity with the workers and revolution of the people of Iran!
To trade unions around the world
This May Day is approaching at a time when a revolution is in progress in Iran and in which the working class has an important role. This revolution is a blow to political Islam and Islamic terrorism, and will transform people’s lives in Iran and the region, while making the world a safer and better place. Thus it deserves the strongest support of the people globally. As the international day of solidarity of the workers of the world, May Day is a most appropriate day on which to express this solidarity even more resolutely. We wish to highlight the following as the most urgent issues facing the workers in Iran, and around which this solidarity could be expressed in the most effective way:
- The right of workers in Iran to freely organise, strike and assemble; the right to form independent trade unions and any form of workers’ organisations as they see fit; the right to free collective bargaining;
- An end to harassment and persecution of workers in Iran; immediate and unconditional release of all imprisoned trade unionists and all political prisoners; those currently in jail include Mansoor Ossanlou and Ebrahim Madadi (from the leadership of Tehran’s bus workers’ union), Ali Nejati (president of Haft Tappeh sugar cane workers’ union), Farzad Kamangar, a teacher and labour activist who is under a sentence of death, and Ali Reza Ghanbari, who was arrested in the 27th December demonstrations and who has also been sentenced to death;
- The Iranian regime to be expelled from the International Labour Organisation (ILO) for its persecution of workers, violation of fundamental workers’ rights and barbaric repression against the people in Iran; these include shooting, jailing and raping peaceful protesters during the recent mass demonstrations; numerous routine executions (giving Iran the highest per capita record of executions); stoning women and men to death for sexual relations outside marriage; executing child offenders; executing gays for homosexual relations; for instituting a system of Sexual Apartheid and flagrant legal discrimination again women; etc. As a first step, demand to be made to the ILO Executive for the immediate suspension of the right of the Islamic Republic of Iran to attend the forthcoming International Labour Conference in June 2010 in Geneva;
- Support to be expressed for the Charter of Minimum Demands of Workers in Iran issued jointly by Iran’s four main independent trade unions on the 31st anniversary of the 1979 revolution, which succinctly outlines the most fundamental and pressing demands of the workers in Iran. A translation of this Charter follows (please see Appendix).
We call on all trade unions around the world to support these demands of the workers in Iran by highlighting them at their May Day rallies, meetings and other events this May Day, and thus help build a powerful international movement of solidarity with the workers and the revolution of the people in Iran.
International Labour Solidarity Committee of the Worker-communist Party of Iran (ILSC-WPI)
14 April 2010
-----------------
Appendix: Joint declaration by Iran’s four main independent trade unions
Charter of the minimum demands of workers in Iran
On the 31st anniversary of the 1979 revolution
Thirty one years have passed since the February 1979 revolution. At that time millions of Iranian people, full of hope for a better life, took to the streets in order to break the yoke of despotism and repression. A nationwide strike led by workers at the National Oil Company, the vanguard of the Iranian working class, shut down oil pipelines, ultimately tearing the despotic regime asunder. Masses of people chanted, “Our oil workers! Our resolute leaders!” Power fell to the people.
February 11, 1979, a day that marks an end to despotism, is a day that calls forth unforgettable memories of men and women, young and old, who had grown tired of repression and injustice; people embraced one another in the streets, cried with joy, and, with tears in their eyes, looked forward to a liberated future.
Now, 31 years have passed since those glorious days full of enchantment. Yet, today the feelings of hope and enchantment have been transformed into nothing but misery, destitution, unemployment, sub-poverty line wages, and cuts in subsidies – i.e., unbearable agony for millions of workers and wage earners.
However, life continues. And, the Iranian people still have a burning desire for change. They have not lost their hope for a human, happy, prosperous and free life.
In the past few years workers of Iran bravely fought for their right to life and dignity with their strikes and protests and by setting up their independent organisations. And today many of them sit in jail for attempting to organise and for wanting a human life.
But these jail cells do not mark the end of the road. We millions are the producers of the wealth that exists, and the wheels of production are in hour hands. And we have as our historical support the experience of the united and magnificent strike of the oil workers during the February 1979 revolution. Relying on this experience and the power of our millions and inspired by the humanistic aspirations of the 1979 revolution, today, after thirty one years, we present our minimum demands and call for the immediate and unconditional realisation of them all:
1. Unconditional recognition of independent workers’ organisations, the right to strike, to organise protests, the freedom of assembly, freedom of speech, and freedom of political organisation;
2. Abolition of the death penalty, and the immediate and unconditional release of jailed workers’ and other social activists;
3. Immediate increase in the minimum wage based on workers’ input through their representatives in workers’ general assemblies;
4. And end to the ‘Rationalization of Subsidies Plan’. All unpaid wages should be paid immediately without any excuses;
5. Job security for workers and all wage earners; an end to all temporary and so-called ‘blank signature’ contracts; removal of all government-run organisations in the work place; drafting of a new labour law through direct participation of workers’ representatives elected by their general assemblies;
6. Halt to all firings and layoffs under any circumstances and excuses. Anyone expelled or any unemployed person who has reached the age of employment must benefit from an unemployment benefit at a level that affords a human life with dignity;
7. Abolition of all the discriminatory laws against women; ensuring full and unconditional equality of women and men in all social, economic, political, cultural, and family fields;
8. Ensuring to all the retired a life of welfare, free of economic anxieties; putting an end to all discriminatory payment practices, and enabling them all to benefit from social and medical services;
9. All children, irrespective of their parents’ economic and social status, and of gender, nationality, race and religion, must be granted free and equal educational, welfare, and health care benefits;
10. May Day must be declared a national holiday and included in the official calendar; all legal restrictions on its celebration must be removed.
*Tehran and Suburbs United Bus Workers Union
*Haft Tappeh Sugar Cane Workers Union
*Free Union of Iranian Workers
*Kermanshah Electrical and Metal Workers Association
10 February 2010
[Edited text of an existing translation published on labour solidarity websites.]
This May Day is approaching at a time when a revolution is in progress in Iran and in which the working class has an important role. This revolution is a blow to political Islam and Islamic terrorism, and will transform people’s lives in Iran and the region, while making the world a safer and better place. Thus it deserves the strongest support of the people globally. As the international day of solidarity of the workers of the world, May Day is a most appropriate day on which to express this solidarity even more resolutely. We wish to highlight the following as the most urgent issues facing the workers in Iran, and around which this solidarity could be expressed in the most effective way:
- The right of workers in Iran to freely organise, strike and assemble; the right to form independent trade unions and any form of workers’ organisations as they see fit; the right to free collective bargaining;
- An end to harassment and persecution of workers in Iran; immediate and unconditional release of all imprisoned trade unionists and all political prisoners; those currently in jail include Mansoor Ossanlou and Ebrahim Madadi (from the leadership of Tehran’s bus workers’ union), Ali Nejati (president of Haft Tappeh sugar cane workers’ union), Farzad Kamangar, a teacher and labour activist who is under a sentence of death, and Ali Reza Ghanbari, who was arrested in the 27th December demonstrations and who has also been sentenced to death;
- The Iranian regime to be expelled from the International Labour Organisation (ILO) for its persecution of workers, violation of fundamental workers’ rights and barbaric repression against the people in Iran; these include shooting, jailing and raping peaceful protesters during the recent mass demonstrations; numerous routine executions (giving Iran the highest per capita record of executions); stoning women and men to death for sexual relations outside marriage; executing child offenders; executing gays for homosexual relations; for instituting a system of Sexual Apartheid and flagrant legal discrimination again women; etc. As a first step, demand to be made to the ILO Executive for the immediate suspension of the right of the Islamic Republic of Iran to attend the forthcoming International Labour Conference in June 2010 in Geneva;
- Support to be expressed for the Charter of Minimum Demands of Workers in Iran issued jointly by Iran’s four main independent trade unions on the 31st anniversary of the 1979 revolution, which succinctly outlines the most fundamental and pressing demands of the workers in Iran. A translation of this Charter follows (please see Appendix).
We call on all trade unions around the world to support these demands of the workers in Iran by highlighting them at their May Day rallies, meetings and other events this May Day, and thus help build a powerful international movement of solidarity with the workers and the revolution of the people in Iran.
International Labour Solidarity Committee of the Worker-communist Party of Iran (ILSC-WPI)
14 April 2010
-----------------
Appendix: Joint declaration by Iran’s four main independent trade unions
Charter of the minimum demands of workers in Iran
On the 31st anniversary of the 1979 revolution
Thirty one years have passed since the February 1979 revolution. At that time millions of Iranian people, full of hope for a better life, took to the streets in order to break the yoke of despotism and repression. A nationwide strike led by workers at the National Oil Company, the vanguard of the Iranian working class, shut down oil pipelines, ultimately tearing the despotic regime asunder. Masses of people chanted, “Our oil workers! Our resolute leaders!” Power fell to the people.
February 11, 1979, a day that marks an end to despotism, is a day that calls forth unforgettable memories of men and women, young and old, who had grown tired of repression and injustice; people embraced one another in the streets, cried with joy, and, with tears in their eyes, looked forward to a liberated future.
Now, 31 years have passed since those glorious days full of enchantment. Yet, today the feelings of hope and enchantment have been transformed into nothing but misery, destitution, unemployment, sub-poverty line wages, and cuts in subsidies – i.e., unbearable agony for millions of workers and wage earners.
However, life continues. And, the Iranian people still have a burning desire for change. They have not lost their hope for a human, happy, prosperous and free life.
In the past few years workers of Iran bravely fought for their right to life and dignity with their strikes and protests and by setting up their independent organisations. And today many of them sit in jail for attempting to organise and for wanting a human life.
But these jail cells do not mark the end of the road. We millions are the producers of the wealth that exists, and the wheels of production are in hour hands. And we have as our historical support the experience of the united and magnificent strike of the oil workers during the February 1979 revolution. Relying on this experience and the power of our millions and inspired by the humanistic aspirations of the 1979 revolution, today, after thirty one years, we present our minimum demands and call for the immediate and unconditional realisation of them all:
1. Unconditional recognition of independent workers’ organisations, the right to strike, to organise protests, the freedom of assembly, freedom of speech, and freedom of political organisation;
2. Abolition of the death penalty, and the immediate and unconditional release of jailed workers’ and other social activists;
3. Immediate increase in the minimum wage based on workers’ input through their representatives in workers’ general assemblies;
4. And end to the ‘Rationalization of Subsidies Plan’. All unpaid wages should be paid immediately without any excuses;
5. Job security for workers and all wage earners; an end to all temporary and so-called ‘blank signature’ contracts; removal of all government-run organisations in the work place; drafting of a new labour law through direct participation of workers’ representatives elected by their general assemblies;
6. Halt to all firings and layoffs under any circumstances and excuses. Anyone expelled or any unemployed person who has reached the age of employment must benefit from an unemployment benefit at a level that affords a human life with dignity;
7. Abolition of all the discriminatory laws against women; ensuring full and unconditional equality of women and men in all social, economic, political, cultural, and family fields;
8. Ensuring to all the retired a life of welfare, free of economic anxieties; putting an end to all discriminatory payment practices, and enabling them all to benefit from social and medical services;
9. All children, irrespective of their parents’ economic and social status, and of gender, nationality, race and religion, must be granted free and equal educational, welfare, and health care benefits;
10. May Day must be declared a national holiday and included in the official calendar; all legal restrictions on its celebration must be removed.
*Tehran and Suburbs United Bus Workers Union
*Haft Tappeh Sugar Cane Workers Union
*Free Union of Iranian Workers
*Kermanshah Electrical and Metal Workers Association
10 February 2010
[Edited text of an existing translation published on labour solidarity websites.]
Wednesday, 14 April 2010
The Free Jamal! Campaign - Call for financial help
The below is a campaign being led by member organisation the International Federation of Iranian Refugees:
It has been just over a month since Iranian activist Jamal Saberi (real name Jalal Amanzadeh Nouei) was detained by the immigration authorities in Tokyo with the intention of deporting him to Iran. A few days after his detention the wheels had been put in motion and the Free Jamal! campaign had been launched by the International Federation of Iranian Refugees (IFIR). In the last four weeks we have been able to do a significant amount of work.
We have managed to put political and judicial obstacles in the way of Jamal’s deportation from Japan to Iran.
From Toronto to London, from Berlin to Tokyo, people have come out to protest against the deportation and in support of Jamal’s release from detention. The Japanese government has been made aware of the heavy human and political consequences Jamal’s deportation would have. The danger of imminent deportation has decreased slightly; however, Jamal is still in detention, still in danger of being deported quickly, so there is no rest yet!The Ministry of Justice in Japan can very swiftly pass through to the final stages of deportation; the Japanese government can ignore the human and political consequences of deporting Jamal. The harsh reality that we are facing: Jamal is in a bad physical condition in a detention centre with awful conditions for asylum seekers.
We must keep the pressure up in order to free him and to get him refugee status in Japan or somewhere else safe.
All our efforts, the public outreach work, the demonstrations, the meetings, organising, the legal research and actions, the trip to Japan, the lobbying and the phone calls – all of this needs you financial help! So far we have been able to do our work based on personal resources and voluntary work. But without your immediate help, we cannot go on keeping up the pressure to fight for Jamal’s release. We need to have money in order to go forward, to continue and to be able to not only get Jamal released from detention but to find a safe place for him. You can support Jamal and the Free Jamal! campaign by making a donation to the campaign here.
You can donate online with your credit card via the secure Paypal system of Count Me In – Iran of which IFIR is a member. Please mark your donations with ‘Jamal’. If you are in the UK you can also send us a cheque, please check the website for details. If you prefer to make a donation in another way, please contact us at: freejamalcampaign@gmail.com or call +44 (0) 750 797 8745
Thank you!
Patty Debonitas
Free Jamal! campaign
Tel: +44 750 797 8745
freejamal.blogspot.com
It has been just over a month since Iranian activist Jamal Saberi (real name Jalal Amanzadeh Nouei) was detained by the immigration authorities in Tokyo with the intention of deporting him to Iran. A few days after his detention the wheels had been put in motion and the Free Jamal! campaign had been launched by the International Federation of Iranian Refugees (IFIR). In the last four weeks we have been able to do a significant amount of work.
We have managed to put political and judicial obstacles in the way of Jamal’s deportation from Japan to Iran.
From Toronto to London, from Berlin to Tokyo, people have come out to protest against the deportation and in support of Jamal’s release from detention. The Japanese government has been made aware of the heavy human and political consequences Jamal’s deportation would have. The danger of imminent deportation has decreased slightly; however, Jamal is still in detention, still in danger of being deported quickly, so there is no rest yet!The Ministry of Justice in Japan can very swiftly pass through to the final stages of deportation; the Japanese government can ignore the human and political consequences of deporting Jamal. The harsh reality that we are facing: Jamal is in a bad physical condition in a detention centre with awful conditions for asylum seekers.
We must keep the pressure up in order to free him and to get him refugee status in Japan or somewhere else safe.
All our efforts, the public outreach work, the demonstrations, the meetings, organising, the legal research and actions, the trip to Japan, the lobbying and the phone calls – all of this needs you financial help! So far we have been able to do our work based on personal resources and voluntary work. But without your immediate help, we cannot go on keeping up the pressure to fight for Jamal’s release. We need to have money in order to go forward, to continue and to be able to not only get Jamal released from detention but to find a safe place for him. You can support Jamal and the Free Jamal! campaign by making a donation to the campaign here.
You can donate online with your credit card via the secure Paypal system of Count Me In – Iran of which IFIR is a member. Please mark your donations with ‘Jamal’. If you are in the UK you can also send us a cheque, please check the website for details. If you prefer to make a donation in another way, please contact us at: freejamalcampaign@gmail.com or call +44 (0) 750 797 8745
Thank you!
Patty Debonitas
Free Jamal! campaign
Tel: +44 750 797 8745
freejamal.blogspot.com
Tuesday, 13 April 2010
Ted Dave's act of solidarity
Monday, 12 April 2010
11 people executed in three days in Iran
نفر در سه روز در ايران اعدام شدند.
مطهره بهرامي به اعدام محکوم شد و دهها زنداني تحت فشارهاي شديد قرار دارند.
اعتصاب غذا در زندان اروميه
موج جديدي از اعدامها در ايران شروع شده٬ موج جديدي از اعمال فشار به زندانيان٬ انتقال زندانيان به سلولهاي انفرادي٬ تحت فشار گذاشتن زندانيان به اعتراف به جاسوسي و فجايع متعددي در زندانهاي حکومت اسلامي اتفاق مي افتد. جانيان حاکم بر ايران٬ براي ساکت کردن مردم منزجر از حکومت به هر جنايتي دست ميزنند. قتل و شکنجه و تجاوز و جنايات بيشرمانه٬ جان و امنيت زندانيان سياسي بسياري را تهديد ميکند. بسياري از زندانيان بي نام و نشان را حکومت اسلامي تا حد مرگ شکنجه ميکند واين زندانيان در اين شرايط وحشيانه٬ تنها راه اعتراضي را در اعتصاب غذا مي بينند و در ادامه اعتصاب غذا جان تعداد بيشتري به خطر مي افتد. به اين فجايع بايد متحدانه اعتراض کرد. نبايد ناظران ساکت اين فجايع باشيم.
بايد کاري کرد!
حکومت اسلامي ايران در يک روز درزندانهاي مشهد و تايباد٬ هشت نفر را اعدام کرد. امروز دوشنبه در اصفهان سه نفر را به اتهام نگهداري مواد مخدر کشت. مرتضي ۴۰ ساله٬ قادر ۳۲ ساله و غلامرضا ۳۸ ساله٬ چند ساعت قبل در ايران اعدام شدند.
زينب جلاليان به نقطه نامعلومي منتقل شده و کسي از سرنوشت او مطلع نيست. مطهره بهرامي ۴۱ ساله به اعدام محکوم شد. او در جريان تظاهراتهاي اخير در ايران دستگير شده و بهمراه همسر و پسرش در زندان بود.
در زندان اردبيل بهروز عليزاده ٬ ودود سعادتي و رحيم غلامي به اعتصاب غذا دست زده اند. در زندان اروميه هفده نفر زنداني سياسي به اعتصاب غذا دست زده اند و گفته ميشود زندانيان عادي نيز تمايل دارند به اين اعتصاب غذا بپيوندند.
زهر اسدپور گرجي ۵۱ ساله از روز ۲۲ فروردين به نقطه نامعلومي منتقل شده است....
و ليست اين نوع اخبار طولاني است.
ما بايد در مقابل اين جنايات وقيحانه و بيشرمانه حکومت اسلامي به پا خيزيم و متحدانه اعتراض کنيم. بويژه در خارج از کشور ميتوان کارهاي زيادي انجام داد. برگزاري ميتينگ در مراکز شهرها٬ تماس گرفتن با کميسيونهاي حقوق بشر و پارلمانها٬ تماس گرفتن با اتحاديه اروپا و تحت فشار گذاشتن اين نهادها براي اعتراض به جمهوري اسلامي ايران٬ و ..
بايد بويژه در خارج از کشور به اقدامات اعتراضي گسترده دست زد. ما بايد در دنيا با صداي بلند اعلام کنيم که نبايد گذاشت جمهوري جنايتکار اسلامي بيش از اينها جنايت کند. بايد در همه جا به خيابان آمد و اعتراض کرد.
کميته بين المللي عليه اعدام از سازمانها و نهادهاي مخالف اعدام دعوت ميکند به اين جنايات جمهوري اسلامي بيش از پيش و متحدانه اعتراض کنند.
ما از همگان دعوت ميکنيم که بهر طريق ممکن اخبار اين جنايات را منعکس کرده و براي برگزاري يک اعتراض جهاني عليه اعدامها و عليه تحت فشار گذاشتن زندانيان سياسي آماده شوند.
کميته بين المللي عليه اعدام
۱۲ آپريل ۲۰۱۰
تلفن تماس. ۰۰۴۹۱۷۷۵۶۹۲۴۱۳
مطهره بهرامي به اعدام محکوم شد و دهها زنداني تحت فشارهاي شديد قرار دارند.
اعتصاب غذا در زندان اروميه
موج جديدي از اعدامها در ايران شروع شده٬ موج جديدي از اعمال فشار به زندانيان٬ انتقال زندانيان به سلولهاي انفرادي٬ تحت فشار گذاشتن زندانيان به اعتراف به جاسوسي و فجايع متعددي در زندانهاي حکومت اسلامي اتفاق مي افتد. جانيان حاکم بر ايران٬ براي ساکت کردن مردم منزجر از حکومت به هر جنايتي دست ميزنند. قتل و شکنجه و تجاوز و جنايات بيشرمانه٬ جان و امنيت زندانيان سياسي بسياري را تهديد ميکند. بسياري از زندانيان بي نام و نشان را حکومت اسلامي تا حد مرگ شکنجه ميکند واين زندانيان در اين شرايط وحشيانه٬ تنها راه اعتراضي را در اعتصاب غذا مي بينند و در ادامه اعتصاب غذا جان تعداد بيشتري به خطر مي افتد. به اين فجايع بايد متحدانه اعتراض کرد. نبايد ناظران ساکت اين فجايع باشيم.
بايد کاري کرد!
حکومت اسلامي ايران در يک روز درزندانهاي مشهد و تايباد٬ هشت نفر را اعدام کرد. امروز دوشنبه در اصفهان سه نفر را به اتهام نگهداري مواد مخدر کشت. مرتضي ۴۰ ساله٬ قادر ۳۲ ساله و غلامرضا ۳۸ ساله٬ چند ساعت قبل در ايران اعدام شدند.
زينب جلاليان به نقطه نامعلومي منتقل شده و کسي از سرنوشت او مطلع نيست. مطهره بهرامي ۴۱ ساله به اعدام محکوم شد. او در جريان تظاهراتهاي اخير در ايران دستگير شده و بهمراه همسر و پسرش در زندان بود.
در زندان اردبيل بهروز عليزاده ٬ ودود سعادتي و رحيم غلامي به اعتصاب غذا دست زده اند. در زندان اروميه هفده نفر زنداني سياسي به اعتصاب غذا دست زده اند و گفته ميشود زندانيان عادي نيز تمايل دارند به اين اعتصاب غذا بپيوندند.
زهر اسدپور گرجي ۵۱ ساله از روز ۲۲ فروردين به نقطه نامعلومي منتقل شده است....
و ليست اين نوع اخبار طولاني است.
ما بايد در مقابل اين جنايات وقيحانه و بيشرمانه حکومت اسلامي به پا خيزيم و متحدانه اعتراض کنيم. بويژه در خارج از کشور ميتوان کارهاي زيادي انجام داد. برگزاري ميتينگ در مراکز شهرها٬ تماس گرفتن با کميسيونهاي حقوق بشر و پارلمانها٬ تماس گرفتن با اتحاديه اروپا و تحت فشار گذاشتن اين نهادها براي اعتراض به جمهوري اسلامي ايران٬ و ..
بايد بويژه در خارج از کشور به اقدامات اعتراضي گسترده دست زد. ما بايد در دنيا با صداي بلند اعلام کنيم که نبايد گذاشت جمهوري جنايتکار اسلامي بيش از اينها جنايت کند. بايد در همه جا به خيابان آمد و اعتراض کرد.
کميته بين المللي عليه اعدام از سازمانها و نهادهاي مخالف اعدام دعوت ميکند به اين جنايات جمهوري اسلامي بيش از پيش و متحدانه اعتراض کنند.
ما از همگان دعوت ميکنيم که بهر طريق ممکن اخبار اين جنايات را منعکس کرده و براي برگزاري يک اعتراض جهاني عليه اعدامها و عليه تحت فشار گذاشتن زندانيان سياسي آماده شوند.
کميته بين المللي عليه اعدام
۱۲ آپريل ۲۰۱۰
تلفن تماس. ۰۰۴۹۱۷۷۵۶۹۲۴۱۳
Sophie Shulman's act of solidarity today
Here is an email message sent today by Humanist Sophie Shulman:
Iran... What comes to mind? Glorious Persian civilization,
intricately sophisticated and gilded like old Persian miniatures...
Incomparable rubaiyats of Omar Khayyam... Shiraz wines and roses...
What happened to your children now, Iran, where are they, your poets,
your calligraphers of our times?
You really want to know? It will be heart-breaking, don't tell you weren't
warned, get braced.
"Saudi Arabia had the highest number of executions per capita [5,8 per million], followed by Iran [4,6 per million] and Libya. China executed at least 470 people, Iran 317, Saudi Arabia 143 and Pakistan 135. Those numbers are only the minimum, as estimated in 2007" (Amnesty International, April 15 and June 15, 2008).
Only three countries in 2007 carried out executions for crimes committed by people under age 18, all Islamic: Iran, Saudi Arabia and Yemen. “The large prayer hall in Tehran’s notorious Evin Prison was turned into a gallows and children as young as 13 were hanged six at a time” (Death Sentences and Executions in 2007).
So... now you know.
Sophie Shulman, MD.
Iran... What comes to mind? Glorious Persian civilization,
intricately sophisticated and gilded like old Persian miniatures...
Incomparable rubaiyats of Omar Khayyam... Shiraz wines and roses...
What happened to your children now, Iran, where are they, your poets,
your calligraphers of our times?
You really want to know? It will be heart-breaking, don't tell you weren't
warned, get braced.
"Saudi Arabia had the highest number of executions per capita [5,8 per million], followed by Iran [4,6 per million] and Libya. China executed at least 470 people, Iran 317, Saudi Arabia 143 and Pakistan 135. Those numbers are only the minimum, as estimated in 2007" (Amnesty International, April 15 and June 15, 2008).
Only three countries in 2007 carried out executions for crimes committed by people under age 18, all Islamic: Iran, Saudi Arabia and Yemen. “The large prayer hall in Tehran’s notorious Evin Prison was turned into a gallows and children as young as 13 were hanged six at a time” (Death Sentences and Executions in 2007).
So... now you know.
Sophie Shulman, MD.
Sunday, 11 April 2010
Iran Solidarity Vancouver's act of solidarity
Iran Solidarity - Vancouver organises a hang out place (Patog) every Sunday 5 to 7 PM at 672 East Broadway, Vancouver, BC as its act of solidarity.
Saturday, 10 April 2010
Iran Solidarity UK's act - 10 weeks for 10 demands
It is ten weeks until the anniversary of ‘elections’ and start of the uprising of the Iranian people. Iran Solidarity UK will every week focus on one of our demands.
10 April 2010 -Week 1 – our first demand:
1. The immediate release of all those imprisoned during the recent protests and all political prisoners
Thousands have been arrested over the last ten month alone attending protests and standing up for human rights. Thousands and thousands more have been arrested over the last 31 years since the Islamic regime in
►An appeals court has upheld a death sentence for 20-year old Iranian student Mohammad Amin Valian, who was convicted of the charge of Moharebeh, or “enmity against God” on the basis of photographs showing him throwing rocks during a demonstration.
►Post-election protester Abtin Ghaffari was arrested on February 10, 2010, after being summoned to the Ministry of Intelligence. In the days leading to the New Year (March 21, 2010), a court hearing took place for Ghaffari that lasted two minutes and took place without the presence of his lawyer. Ghaffari was issued a three-year prison sentence by judge Moghiseh. According to Kaleme, on March 19, 2010, Ghaffari’s family was summoned to the prosecutor’s office. In complete disbelief, the family witnessed the two minute court hearing.
Judge Moghiseh announced that starting from the day of the sentence; Ghaffari has the opportunity to appeal the verdict. However, due to the New Year holidays (businesses are closed during the New Year holiday); Ghaffari technically only had two days to appeal the case. Ghaffari was detained in a solitary confinement cell in ward 240 of [Evin prison] ¸for two months. Ghaffari is currently detained in Evin prison’s ward 350.
► political prisoner Behrooz Javid Tehrani is on his ninth day of hunger strike to protest his transfer to solitary confinement [in Gohardasht prison] and the suffering inhuman treatments he endures in there. Behrooz Javid Tehrani is the sole political prisoner in detention who was [first] detained in the July 1999 student uprising (Behrooz was arrested on July 9, 1999). He has been on hunger since March 31, 2010. Reportedly his physical condition is in critical shape. Ali Mohammadi, the ministry’s assistant of Gohardasht Prison in
So far, at least 13 protestors have been sentenced to execution, of whom two have been already executed. The defendants have had no access to internationally recognized standards of justice and due process. They have been denied the right of access to their lawyers. In the cases of the two defendants already executed, Arash Rahmani and Mohammad Reza Ali Zamani, the men were executed in secret without their family or lawyers being notified. The courts are also handing out lengthy prison sentences, up to 15 years in prison, for students, activists, and journalists, following unfair trials.
Come and join Iran Solidarity to support the people in
Friday, 9 April 2010
Humanist Association of Manitoba's act of solidarity
The local Humanist Association of Manitoba (HAM of Canada) writes about Iran Solidarity in their latest monthly e-Newsletter as their act of solidarity. See page 2.
Thursday, 8 April 2010
Iran Solidarity UK's act
Iran Solidarity showed a projection today at a joint event with other organisations at the Free Word Centre as an act of solidarity.
Wednesday, 7 April 2010
Tuesday, 6 April 2010
Islamic regime of Iran's embassy in the Netherlands was occupied today
Today, a group of youth, occupied the Islamic Republic of Iran's embassy for an hour in the Hague, the Netherlands, as an act of solidarity with the protesting people of Iran. They climbed into the embassy via a ladder, took down the regime's flag and hoisted a flag with Neda's picture instead of it.
On the door of the embassy they put up posters saying 'long live freedom' and 'down with dictator.'
All the youth were arrested by police.
On the door of the embassy they put up posters saying 'long live freedom' and 'down with dictator.'
All the youth were arrested by police.
Free Jamal Saberi Campaign
Farshad Husseini files the following report from Japan today:
شبکه بین المللی اتحادیه های کارگری در حمایت از کمپین آزادی جمال صابری فعال شدند!
آخرین اخبار از وضعیت حقوقی جمال صابری به نقل از وکیل جمال
گزارش فرشاد حسینی از ژاپن، ۶ آوریل ۲۰۱۰
امروز از صبح تماس ها و ملاقاتهای متعدی رادر توکیو انجام دادم که گزارش آن به قرار زیر به اطلاع میرسد:
ملاقات با نمایندگان اتحادیه های کارگری
در ادامه کمپین نجات جمال صابری در ژاپن امروز ملاقات مهم و پرباری با نمایندگان اتحادیه های کارگری در ژاپن داشتم. در این ملاقات با اعضای مسئول اتحادیه سراسری کارگران راه آهن ژاپن و کمیته همبستگی بین المللی و سازمان حمایت از مهاجرین در ژاپن دیدار و بحث و گفتگوی مفصلی داشتیم. در این ملاقات آقای تاناکا یاسوهیرو دبیر اتحادیه راه آهن، یاماموتو هیرویوکی دبیر کمیته همبستگی بین المللی و دبیر مالی اتحادیه راه آهن، اقای ستو تاداشی و آقای کازاکی از اعضای مسئول کمیته همبستگی بین المللی و خانم سوگامه از اعضای مسئول سازمان حمایت از مهاجرین به نام اوشیکو شرکت داشتند. در ابتدا به معرفی خودم پرداختم. من فرزند انقلابم. در جریان انقلاب اوان نوجوانی به فعالیت سیاسی پرداختم و همواره اهداف این انقلاب برای آزادی رهایی کامل مردم از یوغ ستم استبداد و سرمایه زندگی سیاسی من را شکل میداده است. من فرزند افق پایان دادن به تمام دردهای بشریت هستم. هر جایی که برای انسان ها درد و رنج و بی حقوقی ساخته اند تلاش کرده ایم آنجا حاضر باشیم و برای زدودن این رنج ها تلاش و مبارزه کنیم. متعلق به جریانی هستم که امید میلیونها نفر در ایران و امیدی برای تمام مردم کره زمین است. من نماینده جریانی هستم که زندگی بهتر را به آینده حواله نمیدهد همین الان میخواهد در زندگی انسانها موثر واقع شود. بعد از آن توضیح دادم من از هلند به ژاپن آمدم تا با کمک شما و انسانهای شریف دیگر در اقصی نقاط دنیا جمال را نجات دهم. شما جمال را خوب میشناسید. جمال پرچمدار همین جریان در کشور شماست. جمال پرچمدار انقلاب ایران و خواسته های برحق مردم ایران در ژاپن است. جمال را به زندان انداخته اند تا این پرچم را پایین بکشند. اما نمیدانند که هیچ کس نمیتواند این پرچم را با سرکوب و دستگیری و شکنجه به زیر بکشد. این پرچم در اهتزاز است زیر که تنها راه امید مردم ایران و دنیا ست. شما نمایندگان سازمان ها کارگری نیز باید به کمک این انقلاب بشتابید. انقلاب مردم یک انقلاب ملی برای خودکفایی و رشد صنعتی نیست. انقلابی برای استقلال کشور و بازسازی یک امپراطوری دیگر نیست. این انقلابی برای رهایی برای آزادی، برای خلاصی از شر استبداد و بی حقوقی، برای برچیدن بساط اعدام و شکنجه از ایران و حتی دنیا، برای جارو کردن مذهب و اسلام سیاسی از قدرت سیاسی در تمام دنیا، برای دفاع از ارزش و حرمت انسانی است. شعارش یک نژاد فقط نژاد انسانی است. جمال سفیر این انقلاب در کشور شماست. جمال نماینده نجات کبری رحمانپورها و فرزاد کمانگرها در ژاپن است نباید اجازه بدین سفیر چنین انقلاب انسانی را به زندان بیفکنند.
نمایندگان ضمن استقبال گرم از حرفهای من اظهار داشتند ما از طریق جمال در جریان اوضاع سیاسی ایران بودیم. همراه با جمال در اعتراض علیه جمهوری اسلامی و در حمایت از انقلاب مردم ایران در تظاهراتهای متعددی در مقابل سفارت جمهوری اسلامی فعالانه شرکت داشتیم. ما در کنار و پشتیبان انقلاب شما هستیم. با تمام قوا برای نجات جمال تلاش میکنیم. ما با یک شبکه وسیع از اتحادیه ها و سازمانهای کارگری در جهان ارتباط فعال و متقابل داریم. از این شبکه درخواست کردیم که برای نجات جمال یک کمپین بین المللی سازمان دهیم. آنها نیز با درخواست ما موافقت کرده و ما این کمپین را در سطح اتحادیه های کارگری در کشورهای مختلف پیش خواهیم برد. دبیر اتحادیه سراسری راه آهن توضیح داد که ما در حمایت از جمال صابری دو تظاهرات را به تاریخ ۱۸ آوریل در غرب ژاپن و ۹ مه در شرق ژاپن سازمان داده ایم. من پیشنهاد دادم تظاهرات ۹ مه را به یک تظاهرات بین المللی تبدیل کنیم. با هماهنگی با کمپین نجات جمال میتوانیم اعتراض ۹ مه را به یک اعتراض وسیع بین المللی علیه دولت ژاپن تبدیل کنیم. این پیشنهاد مورد استقبال قرار گرفت. و قرار شد که با شبکه بین المللی اتحادیه های کارگری نیز فراخوان داده شود که در روز ۹ مه مشترکا در همه کشورها، روز اعتراض به سیاستهای ضد انسانی مهاجرت در ژاپن و روز حمایت از جمال صابری اعلام شده و اقدامات مشترکی را در کشورهای مختلف پیش ببریم. در همین زمینه قرار شد از این به بعد در ارتباط متقابل با هم قرار گرفته و فعالیتهای مربوط به کمپین نجات جمال را با هماهنگی هم پیش ببریم. دبیر اتحادیه راه آهن اعلام کرد که در ماه سپتامبر سال جاری ما یک کنفرانس جهانی در باره وضعیت جنبش کارگری در دنیا داشته و در روز ۷ سپتامبر یک تظاهرات همبستگی در ژاپن داریم و همینجا از شما دعوت میکنیم که برای شرکت در این کنفرانس و این تظاهرات به ژاپن بیایید و با ما همراه شوید.
در ادامه به ضرورت کمک مالی از کمپین نجات جمال اشاره کردم و درخواست کردم که در این زمینه درست مانند نجات خود جمال تلاش کنند. گفتم نجات جمال به امکانات مالی عمیقا گره خورده هر چه توان مالی کمپین نجات جمال بیشتر شود توانایی سازمان دادن فعالیتهای مهمتر و متنوع تر بیشتر میشود. در پاسخ دبیر مالی اتحادیه راه آهن گفت ما به این منظور یک صندوق کمک مالی ایجاد کرده و از اعضا و فعالین حتی در تظاهراتهای مان کمک مالی جمع آوری کرده و سپس به حساب کمپین نجات جمال واریز خواهیم کرد. امیدواریم بتوانیم کمک قابل توجهی برای این کمپین جمع کنیم.
پس از آن بحث های مفصلی در باره اوضاع ایران و ژاپن مبارزات کارگران در ژاپن بین ما رد و بدل شد که این بحث ها را نیز سعی میکنم در گزارش مستقل دیگری بنویسم.
کمپین جمال صابری با چفت شدن به شبکه بین المللی اتحادیه های کارگری به یک فاز و موقعیت بهتری رسیده است. باید برای ۹ مه آماده شد. باید سازمانها و اتحادیه های کارگری، سازمانهای مدافع حقوق انسانی در سراسر دنیا را برای این روز بسیج کرد. روز ۹ مه باید روز نمایش قدرت بین المللی ما علیه دولت ژاپن باشد باید روزی باشد که تمام دولتهای دنیا درس بگیرند که نمیتوانند با مخالفین حکومت اسلامی و با انسانهایی که در جستجوی یک زندگی بهتری هستند برخوردی غیر انسانی داشته باشند.
ملاقات با وکیل جمال صابری
به سراغ وکیل جمال صابری خانم نوریکو واتانابه رفتم. خانم نوریکو به گرمی مرا پذیرفتند و بطور مفصل در باره وضعیت حقوقی جمال موقعیتش در ژاپن چشم اندازها و راههای نجات ژاپن بحث و تبادل نظر کردیم.
در ابتدا خانم نوریکا گفت: " وضعیت حقوقی اقامت جمال در ژاپن در چهارچوب قوانین ژاپن فوق العاده مشکل و پیچیده است. درخواست پناهندگی جمال توسط اداره مهاجرت رد شده است. جمال مجددا در بازداشتگاه درخواست پناهندگی جدید ارائه داده. اقدامات تاکنونی کمپین شما و درخواست مجدد جمال برای پناهندگی فعلا و بطور موقت خطر دیپورت را بر فراز سر جمال برداشته است اما این عدم دیپورت نه دائمی است و نه تضمین شده. اداره مهاجرت ژاپن میتواند به سرعت این درخواست مجدد را رد کرده و به محض رد درخواست پناهندگی جمال، خطر دیپورت مجدد بر فراز سر جمال قرار میگیرد. چنانچه اداره مهاجرت ژاپن درخواست پناهندگی جمال را رد کند من درخواست دادگاه میکنم. اما بر اساس قوانین مهاجرت ژاپن اداره مهاجرت ژاپن میتواند منتظر پروسه دادگاه نشده و قانونا مجاز است مستقل از پروسه دادگاهی، جمال را به ایران دیپورت کنند. به عبارتی پروسه رسیدگی پرونده در مرحله دادگاه از پروسه تصمیم گیری برای دیپورت جمال جدا بوده و طبق قوانین با رد درخواست پناهندگی جمال از سوی اداره مهاجرت میتوانند او را دیپورت کنند. خانم نوریکا همچنین توضیح داد که مطرح شدن کیس جمال در سطح بین المللی از نظر اداره مهاجرت یک پروپاگاندای سیاسی است که بازگشت جمال به ایران را خطرناک جلوه نمیکند. در این خصوص من به کنوانسیونهای بین المللی از جمله کنوانسیون علیه شکنجه و قانون "پناهندگی در محل" در کنوانسیون ژنو اشاره کردم و توضیح دادم بر اساس این کنوانسیون هایی که ژاپن به به اجرای آنها متعهد شده برگرداندن کسی به جایی که خطر تهدیدش میکند منع میکند. آیا براساس این کنوانسیونها نمیتوان مانع اجرای قانونی دیپورت جمال شد؟ خانم نوریکا پاسخ دادند اداره مهاجرت حوزه اختیارات مستقلی دارد. میتواند این کنوانسیونها را در نظر گرفته و بر اساس آن مانع دیپورت کسی شوند و میتوانند همین کنوانسیونها را نیز در اجرای اقدام خود توجیه کنند. وی توضیح داد که به نظر من الان راه حل نجات جمال بیشتر سیاسی است تا حقوقی و در چهارچوب قوانین مهاجرت ژاپن. وی همچنین اشاره کرد تنها اقدامی که شاید بتوان در چهارچوب قانونی مانع دیپورت جمال شد این است که کشور دیگری جمال صابری را بپذیرد. بعد از آن مفصل به شرح فعالیتها و اقدامات و استراتژی های سیاسی و حقوقی کمپین نجات جمال پرداختم. و گفتم ما با تمام قوا برای نجات جمال میجنگیم. از تمام امکانات موجود قانونی بهره میگیریم. در عین حال فشارهای سیاسی امان را به اداره مهاجرت، وزارت دادگستری و دولت ژاپن بیشتر و گسترده تر میکنیم. ما از فشارهای سیاسی و اقدامات قانونی مثل دو لبه قیچی استفاده میکنیم که طنابهای اسارت جمال را پاره کنیم. خانم نوریکا ضمن قدردانی از فعالیتهای کمپین جمال گفت به نظر من یک فشار همه جانبه سیاسی و بین المللی میتواند در نجات جمال موثر واقع شود. بعد از آن در رابطه با امکان آزادی موقت جمال بطور مفصل صحبت کردیم. خانم نوریکا توضیحاتی در باره چگونگی امکان قانونی آزادی موقت جمال دادند و تاکید کردند که بهر حال اجرای این پروژه ها کوتاه مدت نیست و من امیدوارم تو این فاصله اداره مهاجرت درخواست جدید جمال را رد نکند.
در خاتمه خانم نوریکا درخواست کرد که کلیه سازمانها نهادها ارگانها و افرادی که در حمایت از جمال نامه ای مینویسند حتما یک نسخه از نامه های خود را برای من ارسال کنند تا من آنها را بعنوان مدار تایید کیس جمال برای اداره مهاجرت ارسال کنم. همینجا آدرس ای میل وکیل جمال را قید میکنیم و از همه سازمانها، نهادها و مردم شریف و آزادیخواه درخواست میکنم که حتما یک نسخه از نامه های خود را به وکیل جمال به این آدرس ارسال کنند: noriko-w@xc5.so-net.ne.jp
اقدامات دیگر
با وزارت امور خارجه ژاپن تماس گرفته و درخواست دیدار حضوری کردم. وزارت خارجه با نام جمال آشنا بود. علیرغم این یکی از مقامات وزارت خارجه در خواست کرد تا طی نامه ای دلایل این ملاقات را برایشان شرح دهم. بلافاصله نامه ای که آماده کرده بودم را برایشان فاکس کردم. بعد از مدتی یکی از مقامات وزارت خارجه زنگ زد و وزارت خارجه در جریان این موضوع است. امروز امکان ملاقات نیست اما سعی میکنیم فردا زمانی را برای ملاقات با شما تعیین کنیم.
بعد از آن با وزارت دادگستری تماس گرفتم. متاسفانه هیچکدام از کارمندان وزارت دادگستری به زبان انگلیسی صحبت نمیکردند. به نا چار از یکی از دوستان خوب ژاپنی ام که در کمپین جمال بسیار فعال است کمک گرفتم. وزارت دادگستری دلایل ملاقات را پرسید و پس از توضیحات مربوطه گفتند که با شما تماس میگیریم. بعد از مدتی تماس گرفتند و گفتند که وزارت دادگستری نمیتواند ملاقات طولانی مدت داشته باشد. اما شما را دعوت میکند که تمام نکات خود را کتبا نوشته و به وزارت دادگستری در توکیو آبیاورید. در آنجا ما نامه شما همراه با کلیه اسناد و مدارکی را که دارید تحویل گرفته و به مقامات مسئول رسیدگی پرونده ارائه میدهیم.
پس از آن با کمیساریای پناهندگان سازمان ملل تماس گرفتم. مسئول بخش حمیات از پناهندگان اعلام کرد که نامه من را دریافت کرده و تلاش میکند فردا وقت ملاقاتی بدهند.
با سازمان عفو بین الملل امنستی تماس گرفتم. دبیر دفتر مرکزی در توکیو برای فردا سه شنبه قرار ملاقاتی داد.
فرشاد حسینی. توکیو. سه شنبه ۶ آوریل
شبکه بین المللی اتحادیه های کارگری در حمایت از کمپین آزادی جمال صابری فعال شدند!
آخرین اخبار از وضعیت حقوقی جمال صابری به نقل از وکیل جمال
گزارش فرشاد حسینی از ژاپن، ۶ آوریل ۲۰۱۰
امروز از صبح تماس ها و ملاقاتهای متعدی رادر توکیو انجام دادم که گزارش آن به قرار زیر به اطلاع میرسد:
ملاقات با نمایندگان اتحادیه های کارگری
در ادامه کمپین نجات جمال صابری در ژاپن امروز ملاقات مهم و پرباری با نمایندگان اتحادیه های کارگری در ژاپن داشتم. در این ملاقات با اعضای مسئول اتحادیه سراسری کارگران راه آهن ژاپن و کمیته همبستگی بین المللی و سازمان حمایت از مهاجرین در ژاپن دیدار و بحث و گفتگوی مفصلی داشتیم. در این ملاقات آقای تاناکا یاسوهیرو دبیر اتحادیه راه آهن، یاماموتو هیرویوکی دبیر کمیته همبستگی بین المللی و دبیر مالی اتحادیه راه آهن، اقای ستو تاداشی و آقای کازاکی از اعضای مسئول کمیته همبستگی بین المللی و خانم سوگامه از اعضای مسئول سازمان حمایت از مهاجرین به نام اوشیکو شرکت داشتند. در ابتدا به معرفی خودم پرداختم. من فرزند انقلابم. در جریان انقلاب اوان نوجوانی به فعالیت سیاسی پرداختم و همواره اهداف این انقلاب برای آزادی رهایی کامل مردم از یوغ ستم استبداد و سرمایه زندگی سیاسی من را شکل میداده است. من فرزند افق پایان دادن به تمام دردهای بشریت هستم. هر جایی که برای انسان ها درد و رنج و بی حقوقی ساخته اند تلاش کرده ایم آنجا حاضر باشیم و برای زدودن این رنج ها تلاش و مبارزه کنیم. متعلق به جریانی هستم که امید میلیونها نفر در ایران و امیدی برای تمام مردم کره زمین است. من نماینده جریانی هستم که زندگی بهتر را به آینده حواله نمیدهد همین الان میخواهد در زندگی انسانها موثر واقع شود. بعد از آن توضیح دادم من از هلند به ژاپن آمدم تا با کمک شما و انسانهای شریف دیگر در اقصی نقاط دنیا جمال را نجات دهم. شما جمال را خوب میشناسید. جمال پرچمدار همین جریان در کشور شماست. جمال پرچمدار انقلاب ایران و خواسته های برحق مردم ایران در ژاپن است. جمال را به زندان انداخته اند تا این پرچم را پایین بکشند. اما نمیدانند که هیچ کس نمیتواند این پرچم را با سرکوب و دستگیری و شکنجه به زیر بکشد. این پرچم در اهتزاز است زیر که تنها راه امید مردم ایران و دنیا ست. شما نمایندگان سازمان ها کارگری نیز باید به کمک این انقلاب بشتابید. انقلاب مردم یک انقلاب ملی برای خودکفایی و رشد صنعتی نیست. انقلابی برای استقلال کشور و بازسازی یک امپراطوری دیگر نیست. این انقلابی برای رهایی برای آزادی، برای خلاصی از شر استبداد و بی حقوقی، برای برچیدن بساط اعدام و شکنجه از ایران و حتی دنیا، برای جارو کردن مذهب و اسلام سیاسی از قدرت سیاسی در تمام دنیا، برای دفاع از ارزش و حرمت انسانی است. شعارش یک نژاد فقط نژاد انسانی است. جمال سفیر این انقلاب در کشور شماست. جمال نماینده نجات کبری رحمانپورها و فرزاد کمانگرها در ژاپن است نباید اجازه بدین سفیر چنین انقلاب انسانی را به زندان بیفکنند.
نمایندگان ضمن استقبال گرم از حرفهای من اظهار داشتند ما از طریق جمال در جریان اوضاع سیاسی ایران بودیم. همراه با جمال در اعتراض علیه جمهوری اسلامی و در حمایت از انقلاب مردم ایران در تظاهراتهای متعددی در مقابل سفارت جمهوری اسلامی فعالانه شرکت داشتیم. ما در کنار و پشتیبان انقلاب شما هستیم. با تمام قوا برای نجات جمال تلاش میکنیم. ما با یک شبکه وسیع از اتحادیه ها و سازمانهای کارگری در جهان ارتباط فعال و متقابل داریم. از این شبکه درخواست کردیم که برای نجات جمال یک کمپین بین المللی سازمان دهیم. آنها نیز با درخواست ما موافقت کرده و ما این کمپین را در سطح اتحادیه های کارگری در کشورهای مختلف پیش خواهیم برد. دبیر اتحادیه سراسری راه آهن توضیح داد که ما در حمایت از جمال صابری دو تظاهرات را به تاریخ ۱۸ آوریل در غرب ژاپن و ۹ مه در شرق ژاپن سازمان داده ایم. من پیشنهاد دادم تظاهرات ۹ مه را به یک تظاهرات بین المللی تبدیل کنیم. با هماهنگی با کمپین نجات جمال میتوانیم اعتراض ۹ مه را به یک اعتراض وسیع بین المللی علیه دولت ژاپن تبدیل کنیم. این پیشنهاد مورد استقبال قرار گرفت. و قرار شد که با شبکه بین المللی اتحادیه های کارگری نیز فراخوان داده شود که در روز ۹ مه مشترکا در همه کشورها، روز اعتراض به سیاستهای ضد انسانی مهاجرت در ژاپن و روز حمایت از جمال صابری اعلام شده و اقدامات مشترکی را در کشورهای مختلف پیش ببریم. در همین زمینه قرار شد از این به بعد در ارتباط متقابل با هم قرار گرفته و فعالیتهای مربوط به کمپین نجات جمال را با هماهنگی هم پیش ببریم. دبیر اتحادیه راه آهن اعلام کرد که در ماه سپتامبر سال جاری ما یک کنفرانس جهانی در باره وضعیت جنبش کارگری در دنیا داشته و در روز ۷ سپتامبر یک تظاهرات همبستگی در ژاپن داریم و همینجا از شما دعوت میکنیم که برای شرکت در این کنفرانس و این تظاهرات به ژاپن بیایید و با ما همراه شوید.
در ادامه به ضرورت کمک مالی از کمپین نجات جمال اشاره کردم و درخواست کردم که در این زمینه درست مانند نجات خود جمال تلاش کنند. گفتم نجات جمال به امکانات مالی عمیقا گره خورده هر چه توان مالی کمپین نجات جمال بیشتر شود توانایی سازمان دادن فعالیتهای مهمتر و متنوع تر بیشتر میشود. در پاسخ دبیر مالی اتحادیه راه آهن گفت ما به این منظور یک صندوق کمک مالی ایجاد کرده و از اعضا و فعالین حتی در تظاهراتهای مان کمک مالی جمع آوری کرده و سپس به حساب کمپین نجات جمال واریز خواهیم کرد. امیدواریم بتوانیم کمک قابل توجهی برای این کمپین جمع کنیم.
پس از آن بحث های مفصلی در باره اوضاع ایران و ژاپن مبارزات کارگران در ژاپن بین ما رد و بدل شد که این بحث ها را نیز سعی میکنم در گزارش مستقل دیگری بنویسم.
کمپین جمال صابری با چفت شدن به شبکه بین المللی اتحادیه های کارگری به یک فاز و موقعیت بهتری رسیده است. باید برای ۹ مه آماده شد. باید سازمانها و اتحادیه های کارگری، سازمانهای مدافع حقوق انسانی در سراسر دنیا را برای این روز بسیج کرد. روز ۹ مه باید روز نمایش قدرت بین المللی ما علیه دولت ژاپن باشد باید روزی باشد که تمام دولتهای دنیا درس بگیرند که نمیتوانند با مخالفین حکومت اسلامی و با انسانهایی که در جستجوی یک زندگی بهتری هستند برخوردی غیر انسانی داشته باشند.
ملاقات با وکیل جمال صابری
به سراغ وکیل جمال صابری خانم نوریکو واتانابه رفتم. خانم نوریکو به گرمی مرا پذیرفتند و بطور مفصل در باره وضعیت حقوقی جمال موقعیتش در ژاپن چشم اندازها و راههای نجات ژاپن بحث و تبادل نظر کردیم.
در ابتدا خانم نوریکا گفت: " وضعیت حقوقی اقامت جمال در ژاپن در چهارچوب قوانین ژاپن فوق العاده مشکل و پیچیده است. درخواست پناهندگی جمال توسط اداره مهاجرت رد شده است. جمال مجددا در بازداشتگاه درخواست پناهندگی جدید ارائه داده. اقدامات تاکنونی کمپین شما و درخواست مجدد جمال برای پناهندگی فعلا و بطور موقت خطر دیپورت را بر فراز سر جمال برداشته است اما این عدم دیپورت نه دائمی است و نه تضمین شده. اداره مهاجرت ژاپن میتواند به سرعت این درخواست مجدد را رد کرده و به محض رد درخواست پناهندگی جمال، خطر دیپورت مجدد بر فراز سر جمال قرار میگیرد. چنانچه اداره مهاجرت ژاپن درخواست پناهندگی جمال را رد کند من درخواست دادگاه میکنم. اما بر اساس قوانین مهاجرت ژاپن اداره مهاجرت ژاپن میتواند منتظر پروسه دادگاه نشده و قانونا مجاز است مستقل از پروسه دادگاهی، جمال را به ایران دیپورت کنند. به عبارتی پروسه رسیدگی پرونده در مرحله دادگاه از پروسه تصمیم گیری برای دیپورت جمال جدا بوده و طبق قوانین با رد درخواست پناهندگی جمال از سوی اداره مهاجرت میتوانند او را دیپورت کنند. خانم نوریکا همچنین توضیح داد که مطرح شدن کیس جمال در سطح بین المللی از نظر اداره مهاجرت یک پروپاگاندای سیاسی است که بازگشت جمال به ایران را خطرناک جلوه نمیکند. در این خصوص من به کنوانسیونهای بین المللی از جمله کنوانسیون علیه شکنجه و قانون "پناهندگی در محل" در کنوانسیون ژنو اشاره کردم و توضیح دادم بر اساس این کنوانسیون هایی که ژاپن به به اجرای آنها متعهد شده برگرداندن کسی به جایی که خطر تهدیدش میکند منع میکند. آیا براساس این کنوانسیونها نمیتوان مانع اجرای قانونی دیپورت جمال شد؟ خانم نوریکا پاسخ دادند اداره مهاجرت حوزه اختیارات مستقلی دارد. میتواند این کنوانسیونها را در نظر گرفته و بر اساس آن مانع دیپورت کسی شوند و میتوانند همین کنوانسیونها را نیز در اجرای اقدام خود توجیه کنند. وی توضیح داد که به نظر من الان راه حل نجات جمال بیشتر سیاسی است تا حقوقی و در چهارچوب قوانین مهاجرت ژاپن. وی همچنین اشاره کرد تنها اقدامی که شاید بتوان در چهارچوب قانونی مانع دیپورت جمال شد این است که کشور دیگری جمال صابری را بپذیرد. بعد از آن مفصل به شرح فعالیتها و اقدامات و استراتژی های سیاسی و حقوقی کمپین نجات جمال پرداختم. و گفتم ما با تمام قوا برای نجات جمال میجنگیم. از تمام امکانات موجود قانونی بهره میگیریم. در عین حال فشارهای سیاسی امان را به اداره مهاجرت، وزارت دادگستری و دولت ژاپن بیشتر و گسترده تر میکنیم. ما از فشارهای سیاسی و اقدامات قانونی مثل دو لبه قیچی استفاده میکنیم که طنابهای اسارت جمال را پاره کنیم. خانم نوریکا ضمن قدردانی از فعالیتهای کمپین جمال گفت به نظر من یک فشار همه جانبه سیاسی و بین المللی میتواند در نجات جمال موثر واقع شود. بعد از آن در رابطه با امکان آزادی موقت جمال بطور مفصل صحبت کردیم. خانم نوریکا توضیحاتی در باره چگونگی امکان قانونی آزادی موقت جمال دادند و تاکید کردند که بهر حال اجرای این پروژه ها کوتاه مدت نیست و من امیدوارم تو این فاصله اداره مهاجرت درخواست جدید جمال را رد نکند.
در خاتمه خانم نوریکا درخواست کرد که کلیه سازمانها نهادها ارگانها و افرادی که در حمایت از جمال نامه ای مینویسند حتما یک نسخه از نامه های خود را برای من ارسال کنند تا من آنها را بعنوان مدار تایید کیس جمال برای اداره مهاجرت ارسال کنم. همینجا آدرس ای میل وکیل جمال را قید میکنیم و از همه سازمانها، نهادها و مردم شریف و آزادیخواه درخواست میکنم که حتما یک نسخه از نامه های خود را به وکیل جمال به این آدرس ارسال کنند: noriko-w@xc5.so-net.ne.jp
اقدامات دیگر
با وزارت امور خارجه ژاپن تماس گرفته و درخواست دیدار حضوری کردم. وزارت خارجه با نام جمال آشنا بود. علیرغم این یکی از مقامات وزارت خارجه در خواست کرد تا طی نامه ای دلایل این ملاقات را برایشان شرح دهم. بلافاصله نامه ای که آماده کرده بودم را برایشان فاکس کردم. بعد از مدتی یکی از مقامات وزارت خارجه زنگ زد و وزارت خارجه در جریان این موضوع است. امروز امکان ملاقات نیست اما سعی میکنیم فردا زمانی را برای ملاقات با شما تعیین کنیم.
بعد از آن با وزارت دادگستری تماس گرفتم. متاسفانه هیچکدام از کارمندان وزارت دادگستری به زبان انگلیسی صحبت نمیکردند. به نا چار از یکی از دوستان خوب ژاپنی ام که در کمپین جمال بسیار فعال است کمک گرفتم. وزارت دادگستری دلایل ملاقات را پرسید و پس از توضیحات مربوطه گفتند که با شما تماس میگیریم. بعد از مدتی تماس گرفتند و گفتند که وزارت دادگستری نمیتواند ملاقات طولانی مدت داشته باشد. اما شما را دعوت میکند که تمام نکات خود را کتبا نوشته و به وزارت دادگستری در توکیو آبیاورید. در آنجا ما نامه شما همراه با کلیه اسناد و مدارکی را که دارید تحویل گرفته و به مقامات مسئول رسیدگی پرونده ارائه میدهیم.
پس از آن با کمیساریای پناهندگان سازمان ملل تماس گرفتم. مسئول بخش حمیات از پناهندگان اعلام کرد که نامه من را دریافت کرده و تلاش میکند فردا وقت ملاقاتی بدهند.
با سازمان عفو بین الملل امنستی تماس گرفتم. دبیر دفتر مرکزی در توکیو برای فردا سه شنبه قرار ملاقاتی داد.
فرشاد حسینی. توکیو. سه شنبه ۶ آوریل
An evening of poetry & music for Iran
EXILED WRITERS INK and LONDON SKOOL with IRAN SOLIDARITY and THE INTERNATIONAL COALITION AGAINST VIOLENCE IN IRAN present:
Something Happened in Iran
An amazing melange of poetry, music and projections for freedom and freedom of speech
Thursday 8th April 2010
6.15 to 8.30 pm
Free Word Centre
60 Farringdon Road, London EC1R 3GA (nearest tube Farringdon Station)
with
The London Skool
Afshin Babzadeh
Jane Duran
Moris Farhi
Choman Hardi
Ziba Karbassi
Yang Lian
Fathieh Saudi
Stephen Watts
+
Music
Images including from Iran Solidarity
Participation
Entrance: £5
Hosted by Jennifer Langer
Something Happened in Iran
An amazing melange of poetry, music and projections for freedom and freedom of speech
Thursday 8th April 2010
6.15 to 8.30 pm
Free Word Centre
60 Farringdon Road, London EC1R 3GA (nearest tube Farringdon Station)
with
The London Skool
Afshin Babzadeh
Jane Duran
Moris Farhi
Choman Hardi
Ziba Karbassi
Yang Lian
Fathieh Saudi
Stephen Watts
+
Music
Images including from Iran Solidarity
Participation
Entrance: £5
Hosted by Jennifer Langer
Monday, 5 April 2010
Free Jamal campaign report
Farshad Husseini files this report from Japan:
حمایت گرم و پرشور اتحادیه کارگران آزاد ژاپن از کمپین جمال صابری
جمال سفیر کارگران ایران در ژاپن بود
گزارش فرشاد حسینی از ژاپن، ۵ آوریل ۲۰۱۰
در ادامه کمپین نجات جمال صابری از زندان اداره مهاجرت ژاپن. امروز دیدار مفید و موفقی با اتحادیه کارگران آزاد ژاپن در توکیو داشتم. ابتدا با مسئول اتحادیه آقای یاماگاچی در خصوص وضعیت جمال صابری ، اوضاع سیاسی ایران و ضرورت حمایت قاطع اتحادیه های کارگری از کمپین نجات جمال مفصل صحبت کردم. اقای یاگاماچی گفتند که جمال صابری یکی از فعالین شناخته شده سیاسی است که در اکثر میتینگ ها و جلسات ما حضور فعال داشته و با حرارت از انقلاب مردم ایران علیه جمهوری اسلامی و کارگران در ایران صحبت کرده و دفاع کرده است. ما هیچگاه چهره پرشور و انقلابی جمال را فراموش نمیکنیم. جمال برای ما سفیر کارگران ایران در ژاپن بوده و ما قاطعانه از حق جمال برای اقامت در ژاپن دفاع کرده و برای نجاتش از بازداشتگاه اداره مهاجرت هر کاری در توان داشته باشیم انجام خواهیم داد. در ادامه و به دنبال صحبتهای من آقای یاگاماچی دعوت کرد تا در جلسه کمیته اجرایی اتحادیه شرکت کنم.
ساعاتی بعد در جلسه کمیته اجرایی اتحادیه کارگران آزاد ژاپن شرکت کردم. در ابتدا ضمن معرفی خودم گفتم: ایران اکنون در آستانه یک انقلاب زیرو روکننده قرار گرفته است. جمهوری اسلامی در زیر اراده آهنین و عظیم مردم در حال خرد شدن است. رژیم اسلامی با تمام قوا تلاش میکند حکومت جنایت و بی حقوقی خود را حفظ کند. تمام توان و دستگاه سرکوبش را برای سرکوب این انقلاب به کار گرفته است. اما این انقلاب همچنان با قدرت بیشتری به جلو میرود. این انقلاب با پیروزی اش دنیا را تکان خواهد داد. معادلات سیاسی را در دنیا تغییر داده و ایرانی که اکنون پایتخت اعدام و تروریسم اسلامی است به مرکز حمایت از گسترده ترین حقوق مدنی و انسانی بدل خواهد شد. ما ایران را به بزرگترین پایگاه دفاع از حقوق انسان ها، به بزرگترین حامی کارگران دنیا بدل خواهیم کرد و حمایت اتحادیه های کارگری دنیا از این انقلاب بسیار حیاتی و مهم است. اما اجازه دهید در باره جمال صابری صحبت کنم. درست در بحبوحه این انقلاب و تلاشهای گسترده رژیم اسلامی برای سرکوب آن، جمال یکی از دوستان شما و یکی فعالین شناخته شده سیاسی توسط اداره مهاجرت ژاپن دستگیر و در خطر دیپورت قرار میگیرد. هم برای شما، هم برای دولت ژاپن و هم برای جمهوری اسلامی روشن است که جمال سنگر دفاع از این انقلاب در ژاپن است. دستگیری جمال در ادامه همان سیاست سرکوب خونین مردم توسط جمهوری اسلامی انجام میگیرد. با جمال در ژاپن همان رفتاری میکنند که رژیم اسلامی ایران با مخالفینش در ایران میکند. با این اقدام، زندان امیگریشن ژاپن با زندان های مخوف جمهوری اسلامی در تهران و سایر شهرها متصل میشود. تلاش برای آزادی جمال از زندان اداره مهاجرت درست مانند تلاش برای آزای زندانیان سیاسی در ایران است که در شکنجه گاهها قرار گرفته اند. مبارزه برای نجات جمال به این اعتبار با مبارزه در دفاع از انقلاب مردم ایران گره میخورد. دولت ژاپن نمیخواهد جمال را آزاد کند، اما اتحادیه های کارگری سازمان های مدافع حقوق انسانی و مردم شریف و آزادیخواه ژاپن میتوانند و باید جمال را آزاد کنند. آزادی جمال نه دست دولت ژاپن که دست تک تک شماست. نیرو و اراده فعالیت عملی شما میتواند درب های آهنین زندان را به روی جمال باز کند. پس باید عجله کرد. لطفا از همین الان نقشه بریزید و هر امکان عملی را به کار بگیرید تا جمال را آزاد کنیم. فکر کنید یکی از اعضای حاضر در این نشست را الان در بازداشت قرار داده اند. در خاتمه به هزینه سنگین و کمر شکن این کمپین اشاره کردم و درخواست کردم که هر مبلغی میتوانید این کمپین را از لحاظ مالی تقویت کنید. کمک مالی شما نیز مانند سایر اقدامات شما میتواند این کمپین را در سطح بین المللی با قدرت هر چه بیشتری به پیش ببرد.
صحبتهای من مورد استقبال تمام اعضای کمیته قرار گرفت. پس از صحبتهای من کمیته وارد شور و مشورت شد. کلیه اعضای کمیته اجرایی اتحادیه کارگران آزاد ژاپن توافق داشتند که باید کمپین نجات جمال را قاطعانه مورد حمایت قرار دهند. قرار گذاشته شد مجموعه اقداماتی را برای نجات جمال فورا در دستور بگذارند. از جمله دخیل کردن افراد و نهادها و اتحادیه های کارگری دیگر به ویژه اتحادیه سراسر ژاپن در این کمپین. قرار شد یک مجموعه فعال در این زمینه در سطح اتحادیه کارگری فعال شود. در خاتمه نیز مبلغ ۵۰۰۰۰ ین بعنوان کمک مالی به کمپین پرداخت کردند.
در آخر جلسه کمیته اجرایی اتحادیه آزاد کارگران ژاپن از من برای شرکت در سمیناری در باره اوضاع سیاسی و جنبش کارگری در ایران دعوت کرد. من این دعوت را پذیرفتم و قرار شد روز پنجشنبه ساعت ۷ بعدازظهر این سمینار با عنوان جنبش کارگری در بستر انقلاب (نگاهی به گذشته، حال و آینده) داشته باشم. این سمینار در محل اتحادیه کارگران آازاد ژاپن در توکیو و جهت معرفی اعضا و فعالین و کارگران و جوانان ژاپنی به اوضاع سیاسی و وضعیت جنبش کارگری در ایران و سیر انقلاب در ایران برگزار میشود.
حمایت پرشور اتحادیه کارگران آزاد ژاپن از کمپین نجات جمال یک گام موفق دیگری در کمپین نجات جمال است. به سهم خود تلاش میکنیم که وسیع ترین سازمان ها و اتحادیه های کارگری در ژاپن را در حمایت از جمال بسیج کنیم. در عین حال لحظه ای فشار خود را به روی اداره مهاجرت و وزارت دادگستری بر نمیداریم.
اقدامات بعدی را متعاقبا به اطلاع خواهم رساند.
حمایت گرم و پرشور اتحادیه کارگران آزاد ژاپن از کمپین جمال صابری
جمال سفیر کارگران ایران در ژاپن بود
گزارش فرشاد حسینی از ژاپن، ۵ آوریل ۲۰۱۰
در ادامه کمپین نجات جمال صابری از زندان اداره مهاجرت ژاپن. امروز دیدار مفید و موفقی با اتحادیه کارگران آزاد ژاپن در توکیو داشتم. ابتدا با مسئول اتحادیه آقای یاماگاچی در خصوص وضعیت جمال صابری ، اوضاع سیاسی ایران و ضرورت حمایت قاطع اتحادیه های کارگری از کمپین نجات جمال مفصل صحبت کردم. اقای یاگاماچی گفتند که جمال صابری یکی از فعالین شناخته شده سیاسی است که در اکثر میتینگ ها و جلسات ما حضور فعال داشته و با حرارت از انقلاب مردم ایران علیه جمهوری اسلامی و کارگران در ایران صحبت کرده و دفاع کرده است. ما هیچگاه چهره پرشور و انقلابی جمال را فراموش نمیکنیم. جمال برای ما سفیر کارگران ایران در ژاپن بوده و ما قاطعانه از حق جمال برای اقامت در ژاپن دفاع کرده و برای نجاتش از بازداشتگاه اداره مهاجرت هر کاری در توان داشته باشیم انجام خواهیم داد. در ادامه و به دنبال صحبتهای من آقای یاگاماچی دعوت کرد تا در جلسه کمیته اجرایی اتحادیه شرکت کنم.
ساعاتی بعد در جلسه کمیته اجرایی اتحادیه کارگران آزاد ژاپن شرکت کردم. در ابتدا ضمن معرفی خودم گفتم: ایران اکنون در آستانه یک انقلاب زیرو روکننده قرار گرفته است. جمهوری اسلامی در زیر اراده آهنین و عظیم مردم در حال خرد شدن است. رژیم اسلامی با تمام قوا تلاش میکند حکومت جنایت و بی حقوقی خود را حفظ کند. تمام توان و دستگاه سرکوبش را برای سرکوب این انقلاب به کار گرفته است. اما این انقلاب همچنان با قدرت بیشتری به جلو میرود. این انقلاب با پیروزی اش دنیا را تکان خواهد داد. معادلات سیاسی را در دنیا تغییر داده و ایرانی که اکنون پایتخت اعدام و تروریسم اسلامی است به مرکز حمایت از گسترده ترین حقوق مدنی و انسانی بدل خواهد شد. ما ایران را به بزرگترین پایگاه دفاع از حقوق انسان ها، به بزرگترین حامی کارگران دنیا بدل خواهیم کرد و حمایت اتحادیه های کارگری دنیا از این انقلاب بسیار حیاتی و مهم است. اما اجازه دهید در باره جمال صابری صحبت کنم. درست در بحبوحه این انقلاب و تلاشهای گسترده رژیم اسلامی برای سرکوب آن، جمال یکی از دوستان شما و یکی فعالین شناخته شده سیاسی توسط اداره مهاجرت ژاپن دستگیر و در خطر دیپورت قرار میگیرد. هم برای شما، هم برای دولت ژاپن و هم برای جمهوری اسلامی روشن است که جمال سنگر دفاع از این انقلاب در ژاپن است. دستگیری جمال در ادامه همان سیاست سرکوب خونین مردم توسط جمهوری اسلامی انجام میگیرد. با جمال در ژاپن همان رفتاری میکنند که رژیم اسلامی ایران با مخالفینش در ایران میکند. با این اقدام، زندان امیگریشن ژاپن با زندان های مخوف جمهوری اسلامی در تهران و سایر شهرها متصل میشود. تلاش برای آزادی جمال از زندان اداره مهاجرت درست مانند تلاش برای آزای زندانیان سیاسی در ایران است که در شکنجه گاهها قرار گرفته اند. مبارزه برای نجات جمال به این اعتبار با مبارزه در دفاع از انقلاب مردم ایران گره میخورد. دولت ژاپن نمیخواهد جمال را آزاد کند، اما اتحادیه های کارگری سازمان های مدافع حقوق انسانی و مردم شریف و آزادیخواه ژاپن میتوانند و باید جمال را آزاد کنند. آزادی جمال نه دست دولت ژاپن که دست تک تک شماست. نیرو و اراده فعالیت عملی شما میتواند درب های آهنین زندان را به روی جمال باز کند. پس باید عجله کرد. لطفا از همین الان نقشه بریزید و هر امکان عملی را به کار بگیرید تا جمال را آزاد کنیم. فکر کنید یکی از اعضای حاضر در این نشست را الان در بازداشت قرار داده اند. در خاتمه به هزینه سنگین و کمر شکن این کمپین اشاره کردم و درخواست کردم که هر مبلغی میتوانید این کمپین را از لحاظ مالی تقویت کنید. کمک مالی شما نیز مانند سایر اقدامات شما میتواند این کمپین را در سطح بین المللی با قدرت هر چه بیشتری به پیش ببرد.
صحبتهای من مورد استقبال تمام اعضای کمیته قرار گرفت. پس از صحبتهای من کمیته وارد شور و مشورت شد. کلیه اعضای کمیته اجرایی اتحادیه کارگران آزاد ژاپن توافق داشتند که باید کمپین نجات جمال را قاطعانه مورد حمایت قرار دهند. قرار گذاشته شد مجموعه اقداماتی را برای نجات جمال فورا در دستور بگذارند. از جمله دخیل کردن افراد و نهادها و اتحادیه های کارگری دیگر به ویژه اتحادیه سراسر ژاپن در این کمپین. قرار شد یک مجموعه فعال در این زمینه در سطح اتحادیه کارگری فعال شود. در خاتمه نیز مبلغ ۵۰۰۰۰ ین بعنوان کمک مالی به کمپین پرداخت کردند.
در آخر جلسه کمیته اجرایی اتحادیه آزاد کارگران ژاپن از من برای شرکت در سمیناری در باره اوضاع سیاسی و جنبش کارگری در ایران دعوت کرد. من این دعوت را پذیرفتم و قرار شد روز پنجشنبه ساعت ۷ بعدازظهر این سمینار با عنوان جنبش کارگری در بستر انقلاب (نگاهی به گذشته، حال و آینده) داشته باشم. این سمینار در محل اتحادیه کارگران آازاد ژاپن در توکیو و جهت معرفی اعضا و فعالین و کارگران و جوانان ژاپنی به اوضاع سیاسی و وضعیت جنبش کارگری در ایران و سیر انقلاب در ایران برگزار میشود.
حمایت پرشور اتحادیه کارگران آزاد ژاپن از کمپین نجات جمال یک گام موفق دیگری در کمپین نجات جمال است. به سهم خود تلاش میکنیم که وسیع ترین سازمان ها و اتحادیه های کارگری در ژاپن را در حمایت از جمال بسیج کنیم. در عین حال لحظه ای فشار خود را به روی اداره مهاجرت و وزارت دادگستری بر نمیداریم.
اقدامات بعدی را متعاقبا به اطلاع خواهم رساند.
Sunday, 4 April 2010
International Committee Against Executions Press Release
On the woman prisoner on death row: Akram Mahdavi
يک زن ديگر٬ يک سرگذشت ديگر ٬
عمق فاجعه اي به اسم جمهوري اسلامي
ساعت 6 صبح خانم اسماعيل زاده آمد دنبالم٬ گفت دادگاه داري٬ اما فهميدم دروغ ميگويد. ميخواهند حکمم را اجرا کنند٬ از همه حلاليت طلبيدم. ٬ آن شب يعني ۱۸.۷.۸۸ بهنود شجاعي هم با من بود. به سوئيت رفتم و غسل توبه کردم٬ ساعت سه نصف شب مرا پاي چوبه دار بردند. همانجا رئيس بند نسوان گفت وکيلت برايت رضايت گرفته٬ مرده ي مرا توي بند برگرداندند. هيچوقت يادم نميرود!
اکرم مهدوي: ديگر تحمل اين وضع را ندارم٬ اعدامم کنيد!
نگاهي به يک پرونده٬ نگاهي به يک زندگي
در ۱۳ سالگي به زور ازدواج ميکند. دختري از يک خانواده فقير ٬ با پنج برادر و دو خواهر. خواهرش فلج بود و اکرم صرع داشت. از کودکيش چيز زيادي به خاطر ندارد٬ جز اينکه بين پسر و دختر خيلي فرق ميگذاشتند. محبتي نديده و در همان دوران کودکي ۱۳ سالگي براي اينکه بقول خودش يک نان آور را کم کنند به زور او را به پسر دايي اش ميدهند.
تا همين جاي زندگيش ميتوان ديد که چه ظلمي به يک کودک ميشود که در آغاز بلوغ٬ او را به بستر مردي ميفرستند که به اين کودک تجاوز کند و اسم اين جنايت را ازدواج ميگذارند. همسرش با يک زند يگر ازدواج ميکند و او با هزار بدبختي از شوهر اولش٬ طلاق ميگيرد.
اکرم باز با مکافات فراوان حق تکفل تنها دخترش را به دست مي آورد و زندگي جديدي را شروع ميکند...
کدام زندگي. بدون داشتن حمايتي از سوي نهادهاي دولتي و يا از سوي فاميل و دوستان. او اين بار " بي سرپرست" در يک جنگل خطرناک که حکومت اسلامي ساخته رها ميشود. بدون کار٬ بدون پول و بدون امکانات اجتماعي . پول و امکانات در دست آخوندها و اعوان و انصار و کاسه ليسان و جنايتکاران حاکم جمع شده . از رفسنجاني و آقا و خانم زاده هايش گرفته ٬ تا خامنه اي و احمدي نژاد و روساي سپاه و جلادان و تجاوز کنندگان در زندانها٬ جيب هايشان پر از دلار است. در ايران و در خارج حسابهايشان پر از پول است و ويلاها و قصرهايشان افسانه اي است. اکرم اما از بد روزگار در دوران حاکميت ٬ تروريستهاي اسلامي بر ايران به دنيا آمده که مشتي چپاولگر و فاسد بر آن حاکمند و او بايد بسوزد و بسازد...نه فقط بدليل فقر٬ بلکه به دليل تجاوز و جنايت و اعدام٬ مشتي مفتخور ضد زن که در ايران زنان را مايملک مردان تعريف کرده و آنها را زير پا له ميکنند. بقيه داستان را گوش کنيد...
من زن چهارم اين پيرمرد بودم و در رابطه با او هيچ گاه ارضا نشدم. اما از او راضي بودم٬ چرا که ناني به من و فرزندم ميداد و مرا که جوانترين زن او بودم٬ دوست داشت.
او مجبور به ازدواج با يک مرد ۷۵ ساله ميشود٬ براي اينکه جايي براي زندگي و لقمه ناني براي خوردن داشته باشد. راه حلي که حاکمين و ملاهاي مفتخور در قابل بسياري از زنان قرار ميدهند..
از وقتي که دخترم به من گفت " حاج آقا به من ور ميرود و از من ميخواهد با او باشم" ديگر تحملم از دست رفت. اين مرد که بجاي پدربزرگ من است٬ ميخواهد حتي با دخترم هم رابطه داشته باشد؟؟
يک روز بعد از اينهمه عذاب٬ با هم جرمم٬ به اين مرد پير٬ قرص ديازپام دادم و مردي که با من همدستي کرده بود٬ او را کشت. به اين اتهام خودم را تحويل دادم و اکنون اينجا هستم.
۱۲ شب بود که پدرم مرا به آگاهي شاپور تحويل داد و رفت. سه روز تمام زير مشت و لگد بودم. مرا از پاهايم آويزان کرده و سرم پايين بود. هر چه بي حرمتي بود٬ نثارم کردند. شکنجه گر من آقاي درزي بود. آنجا سه دندانم را شکستند و اين آقا به من ميگفت" شوهر جوون ميخواستي!!" او هر چه بي حرمتي بود به من کرد٬ حرفهاي رکيکي که لايق خودش بود.
جرم من چه بود. من زني بودم که نميخواستم به دخترم در سنين کودکي تجاوز بشود و کسي از من دفاع نميکرد.
اگر خدايي هست٬ اگر قانوني هست چطور فقط براي ما است. براي آنها قانون و خدا نيست.٬به من بگوييد کجاي قانون نوشته بازپرس حق دارد از متهم تقاضاي رابطه کند٬ درزي از من خواست" بيا صيغه ات کنم" ...
از درزي شکايت کردم يک مرد ديگر مسئول پرونده من شد٬ مرد خوبي بود فقط کتکم ميزد حرف رکيک نميزد... !!
اکرم مهدوي پنج سال است که در زندان است و اکنون ۳۴ سال دارد. از او شاکيان پرونده که فرزندان مردي هستند که به قتل رسيده٬ پول کلاني ميخواهند و مينا جعفري وکيل پرونده٬ از مردم دعوت به کمک کرده و تا کنون اين پول يعني ۳۰ ميليون تومان جمع نشده است.
اکرم مهدوي يکبار پاي چوبه دار رفت. خودش اين روزها را چنين تعريف ميکند..
ساعت 6 صبح خانم اسماعيل زاده آمد دنبالم٬ گفت دادگاه داري٬ اما فهميدم دروغ ميگويد. ميخواهند حکمم را اجرا کنند٬ از همه حلاليت طلبيدم. من را به سوئيت بردند٬ آن شب يعني ۱۸.۷.۸۸ بهنود شجاعي هم با من بود. به سوئيت رفتم و غسل توبه کردم٬ ساعت سه نصف شب مرا پاي چوبه دار بردند. همانجا رئيس بند نسوان گفت وکيلت برايت رضايت گرفته٬ مرده ي مرا توي بند برگرداندند. هيچوقت يادم نميرود. خانواده ام هم حتي موقع قصاصم نيامدند. اصلا اگر آنها بين دختر و پسرهايشان فرق نميگذاشتند٬ من الان اينجا نبودم.
اين سرگذشت عمق فاجعه اي به اسم جمهوري اسلامي ايران را نشان ميدهد. حکومتي قرون وسطايي و فاسد و ضد زن و ضد انسان. بايد به اکرم کمک کرد و بايد کاري کرد که از زير دست جلادان اسلامي نجات يابد. من از همگان دعوت ميکنم که کمک کنند اکرم مهدوي از اعدام نجات دهيم.
مينا احدي سخنگوي کميته بين المللي عليه اعدام
۱ آوريل ۲۰۱۰
يک زن ديگر٬ يک سرگذشت ديگر ٬
عمق فاجعه اي به اسم جمهوري اسلامي
ساعت 6 صبح خانم اسماعيل زاده آمد دنبالم٬ گفت دادگاه داري٬ اما فهميدم دروغ ميگويد. ميخواهند حکمم را اجرا کنند٬ از همه حلاليت طلبيدم. ٬ آن شب يعني ۱۸.۷.۸۸ بهنود شجاعي هم با من بود. به سوئيت رفتم و غسل توبه کردم٬ ساعت سه نصف شب مرا پاي چوبه دار بردند. همانجا رئيس بند نسوان گفت وکيلت برايت رضايت گرفته٬ مرده ي مرا توي بند برگرداندند. هيچوقت يادم نميرود!
اکرم مهدوي: ديگر تحمل اين وضع را ندارم٬ اعدامم کنيد!
نگاهي به يک پرونده٬ نگاهي به يک زندگي
در ۱۳ سالگي به زور ازدواج ميکند. دختري از يک خانواده فقير ٬ با پنج برادر و دو خواهر. خواهرش فلج بود و اکرم صرع داشت. از کودکيش چيز زيادي به خاطر ندارد٬ جز اينکه بين پسر و دختر خيلي فرق ميگذاشتند. محبتي نديده و در همان دوران کودکي ۱۳ سالگي براي اينکه بقول خودش يک نان آور را کم کنند به زور او را به پسر دايي اش ميدهند.
تا همين جاي زندگيش ميتوان ديد که چه ظلمي به يک کودک ميشود که در آغاز بلوغ٬ او را به بستر مردي ميفرستند که به اين کودک تجاوز کند و اسم اين جنايت را ازدواج ميگذارند. همسرش با يک زند يگر ازدواج ميکند و او با هزار بدبختي از شوهر اولش٬ طلاق ميگيرد.
اکرم باز با مکافات فراوان حق تکفل تنها دخترش را به دست مي آورد و زندگي جديدي را شروع ميکند...
کدام زندگي. بدون داشتن حمايتي از سوي نهادهاي دولتي و يا از سوي فاميل و دوستان. او اين بار " بي سرپرست" در يک جنگل خطرناک که حکومت اسلامي ساخته رها ميشود. بدون کار٬ بدون پول و بدون امکانات اجتماعي . پول و امکانات در دست آخوندها و اعوان و انصار و کاسه ليسان و جنايتکاران حاکم جمع شده . از رفسنجاني و آقا و خانم زاده هايش گرفته ٬ تا خامنه اي و احمدي نژاد و روساي سپاه و جلادان و تجاوز کنندگان در زندانها٬ جيب هايشان پر از دلار است. در ايران و در خارج حسابهايشان پر از پول است و ويلاها و قصرهايشان افسانه اي است. اکرم اما از بد روزگار در دوران حاکميت ٬ تروريستهاي اسلامي بر ايران به دنيا آمده که مشتي چپاولگر و فاسد بر آن حاکمند و او بايد بسوزد و بسازد...نه فقط بدليل فقر٬ بلکه به دليل تجاوز و جنايت و اعدام٬ مشتي مفتخور ضد زن که در ايران زنان را مايملک مردان تعريف کرده و آنها را زير پا له ميکنند. بقيه داستان را گوش کنيد...
من زن چهارم اين پيرمرد بودم و در رابطه با او هيچ گاه ارضا نشدم. اما از او راضي بودم٬ چرا که ناني به من و فرزندم ميداد و مرا که جوانترين زن او بودم٬ دوست داشت.
او مجبور به ازدواج با يک مرد ۷۵ ساله ميشود٬ براي اينکه جايي براي زندگي و لقمه ناني براي خوردن داشته باشد. راه حلي که حاکمين و ملاهاي مفتخور در قابل بسياري از زنان قرار ميدهند..
از وقتي که دخترم به من گفت " حاج آقا به من ور ميرود و از من ميخواهد با او باشم" ديگر تحملم از دست رفت. اين مرد که بجاي پدربزرگ من است٬ ميخواهد حتي با دخترم هم رابطه داشته باشد؟؟
يک روز بعد از اينهمه عذاب٬ با هم جرمم٬ به اين مرد پير٬ قرص ديازپام دادم و مردي که با من همدستي کرده بود٬ او را کشت. به اين اتهام خودم را تحويل دادم و اکنون اينجا هستم.
۱۲ شب بود که پدرم مرا به آگاهي شاپور تحويل داد و رفت. سه روز تمام زير مشت و لگد بودم. مرا از پاهايم آويزان کرده و سرم پايين بود. هر چه بي حرمتي بود٬ نثارم کردند. شکنجه گر من آقاي درزي بود. آنجا سه دندانم را شکستند و اين آقا به من ميگفت" شوهر جوون ميخواستي!!" او هر چه بي حرمتي بود به من کرد٬ حرفهاي رکيکي که لايق خودش بود.
جرم من چه بود. من زني بودم که نميخواستم به دخترم در سنين کودکي تجاوز بشود و کسي از من دفاع نميکرد.
اگر خدايي هست٬ اگر قانوني هست چطور فقط براي ما است. براي آنها قانون و خدا نيست.٬به من بگوييد کجاي قانون نوشته بازپرس حق دارد از متهم تقاضاي رابطه کند٬ درزي از من خواست" بيا صيغه ات کنم" ...
از درزي شکايت کردم يک مرد ديگر مسئول پرونده من شد٬ مرد خوبي بود فقط کتکم ميزد حرف رکيک نميزد... !!
اکرم مهدوي پنج سال است که در زندان است و اکنون ۳۴ سال دارد. از او شاکيان پرونده که فرزندان مردي هستند که به قتل رسيده٬ پول کلاني ميخواهند و مينا جعفري وکيل پرونده٬ از مردم دعوت به کمک کرده و تا کنون اين پول يعني ۳۰ ميليون تومان جمع نشده است.
اکرم مهدوي يکبار پاي چوبه دار رفت. خودش اين روزها را چنين تعريف ميکند..
ساعت 6 صبح خانم اسماعيل زاده آمد دنبالم٬ گفت دادگاه داري٬ اما فهميدم دروغ ميگويد. ميخواهند حکمم را اجرا کنند٬ از همه حلاليت طلبيدم. من را به سوئيت بردند٬ آن شب يعني ۱۸.۷.۸۸ بهنود شجاعي هم با من بود. به سوئيت رفتم و غسل توبه کردم٬ ساعت سه نصف شب مرا پاي چوبه دار بردند. همانجا رئيس بند نسوان گفت وکيلت برايت رضايت گرفته٬ مرده ي مرا توي بند برگرداندند. هيچوقت يادم نميرود. خانواده ام هم حتي موقع قصاصم نيامدند. اصلا اگر آنها بين دختر و پسرهايشان فرق نميگذاشتند٬ من الان اينجا نبودم.
اين سرگذشت عمق فاجعه اي به اسم جمهوري اسلامي ايران را نشان ميدهد. حکومتي قرون وسطايي و فاسد و ضد زن و ضد انسان. بايد به اکرم کمک کرد و بايد کاري کرد که از زير دست جلادان اسلامي نجات يابد. من از همگان دعوت ميکنم که کمک کنند اکرم مهدوي از اعدام نجات دهيم.
مينا احدي سخنگوي کميته بين المللي عليه اعدام
۱ آوريل ۲۰۱۰
Iran Solidarity Vancouver's act
Iran Solidarity - Vancouver organises a hang out place (Patog) every Sunday 5 to 7 PM at 672 East Broadway, Vancouver, BC as its act of solidarity.
Saturday, 3 April 2010
Hassan Radwan's act of solidarity with apostates around the world including Iran
Hassan Radwan send this video as an act of solidarity with apostates everywhere, including in Iran:
Friday, 2 April 2010
Thursday, 1 April 2010
Shruti's message of solidarity
I would like to share my solidarity with you and the women's movement of Iran. I am a women's rights activist from India where I am working in collaboration with the police department to establish single window redressal mechanisms for the women survivors of violence.
Here is a poem by one of the celebrated poets from Pakistan, Faiz Ahmed Faiz which captures our women's struggles beautifully:
Speak
Speak, your lips are free.
Speak, it is your own tongue.
Speak, it is your own body.
Speak, your life is still yours.
See how in the blacksmith's shop
The flame burns wild, the iron glows red;
The locks open their jaws,
And every chain begins to break.
Speak, this brief hour is long enough
Before the death of body and tongue:
Speak, 'cause the truth is not dead yet,
Speak, speak, whatever you must speak.
In solidarity
Shruti Upadhyay
Here is a poem by one of the celebrated poets from Pakistan, Faiz Ahmed Faiz which captures our women's struggles beautifully:
Speak
Speak, your lips are free.
Speak, it is your own tongue.
Speak, it is your own body.
Speak, your life is still yours.
See how in the blacksmith's shop
The flame burns wild, the iron glows red;
The locks open their jaws,
And every chain begins to break.
Speak, this brief hour is long enough
Before the death of body and tongue:
Speak, 'cause the truth is not dead yet,
Speak, speak, whatever you must speak.
In solidarity
Shruti Upadhyay
Subscribe to:
Posts (Atom)